Στεφανωμένοι οι ψίθυροι της αέναης παρουσίας σου Διάφανο πρόσωπο κραυγάζει τη βασιλική σου υπόσταση Ξεκινάς σε ελάσσονα κλίμακα, τρεμάμενος Γλιστράς στου ανέμου τη δίνη, μπλεγμένη στο όνειρο που σε σέρνει Ακουμπάς τις σιωπές σου στο πεζούλι της ακάματης νύχτας Διαγράφεις ό,τι φόρεσες ολημερίς στο πρόσωπό σου Σφαδάζεις κάτω από τα πλευρά σου, μελανιασμένες οι τύψεις Αναγνωρίζεις το κατάμαυρο στόμα της προδοσίας Απομακρύνεσαι χωρίς να χάνεις τίποτα Φεύγεις αφήνοντας ό,τι δεν πε