Μπάλωνα όλο το πρωί μια τρυπημένη μπλούζα με ξηλωμένες ραφές. Και σαν κιτρινισμένα φύλλα έπεφταν απ' το νου μου της ζωής μου οι διαβατάρικες στιγμές. Κάθε βελονιά μια θύμηση, κάθε βελονιά ένας καημός. Και με τα μάτια μου θολά, συνέχιζα άτσαλα, βουβά. Και κάθε λίγες βελονιές η βελόνα με τρυπούσε και μια σταγόνα αίμα ξέφευγε από το δάχτυλο και δυο απ' την καρδιά μου. Θυμάμαι, πριν χρόνια πολλά το μαύρο της ήταν λαμπερό κι είχε έναν μπεζ γιακά. Τον ξήλωσα... δεν ταίριαζε στου