Επίκληση

Το γόνυ κλίνω Μούσα μπρος στην χάρη σου!

Στεφάνωσέ με Μελπομένη με δάφνη Δελφική,

οδήγησε την πένα μου κρατώντας μου το χέρι,

στίχους να πλέξω με ομορφιά και Μέτρο,

για το Μεγάλο, το Ωραίο και το Αληθινό.

Τίμησέ με, με το άγγιγμα σου,

τύλιξέ με, με το πέπλο σου,

χάρισέ μου την ευμένεια σου,

Γιατί όπως λένε οι παλιοί,

όποιος στης Ποίησης την πόρτα πάει χωρίς την συντροφιά σου,

νομίζοντας πως με τον Λόγο ποιητής θα γίνει,

ασήμαντος θα μείνει, κι αυτός και η ποίησή του,

ντροπιασμένος απ’ αυτούς που αγάπησαν οι Μούσες.

Κύκλους ατέρμονους ακολουθώ χιλιάδες χρόνια τώρα,

μένοντας ίδιος κι αλλάζοντας μονάχα την μορφή,

κι ακόμα στο αρχαίο ερώτημα απάντηση γυρεύω,

Γεράκι αν είμαι κυνηγιάρικο ή αθώο περιστέρι,

Βροχή, Λιακάδα , Άνεμος, Χιονιάς ή Καταιγίδα,

Ρυάκι ήσυχο κελαρυστό στου λιβαδιού την άκρη,

ή ένα ποτάμι άγριο που από του βουνού την ράχη,

κατρακυλάει ακράτητο με ορμή,

όταν της μπόρας τα νερά τις όχθες πλημμυρίζουν,

και πια η κοίτη η στενάχωρη δεν το χωρεί.

Κλείνω τα μάτια Μούσα, κι ο κόσμος καταρρέει.

Ότι γνωρίζω από παλιά γκρεμίζεται.

Γράφω δίχως να βλέπω, με την σκέψη μου.

Όταν τα ξανανοίξω,

όπως λένε αυτοί που βλέπουν στο σκοτάδι,

ο κόσμος θα έχει αλλάξει.

Είθε να ξαναγεννηθεί απ’ την αρχή,

Είθε να υπάρχουνε λουλούδια,

να βόσκουνε οι μέλισσες,

Είθε να υπάρχουν άσπροι τοίχοι,

να κάνουνε φωλιές τα χελιδόνια,

Είθε να υπάρχουνε παιδιά,

να παίζουνε στους δρόμους,

και μυστικές γωνιές κάτω από κλαίουσες ιτιές,

να συναντιούνται μυστικά οι ερωτευμένοι.

Αρσένης Παππάς 🌹