Δεκαπέντε χρόνια πριν....

Μ’ ακουμπισμένα χέρια στο κρύο μάρμαρο 

του μικρού τραπεζιού, αφήνω τα γύρω μου,  

ξεχνώ την ηλικία μου και γίνομαι παιδί· 

οκτώ χρονών παιδί.

Τα χέρια μου μουδιάζουν,  

το σώμα μου μικραίνει, σιγά, γλυκά, αθόρυβα,  

καθώς αυτοναρκώνομαι μ’ αναμνήσεις  

τόσο μάκρυνες, αλλά και τόσο ζωντανές.  

Το φιλμ που βλέπω είναι παλιό, πετσοκομμένο,  

χωρίς πολυτέλειες και ειδικά εφέ.

Γυρίστηκε 

φτηνά, απλά, με παραγωγό τη ζωή  

και σκηνοθέτη τον χρόνο. Ηθοποιούς δε θέλαμε. 

Ο αυθορμητισμός της νιότης, βλέπεις, 

δεν παίζεται, αλλά ζείτε, από παιδιά  

που κλείνουν μια γειτονιά στην καρδιά τους,  

ένα πεζοδρόμιο στην ψυχή τους.

George Kastrounis 🌹

(«Εκτός Ορίων», Εκδ. 24γράμματα)