Για όλα τα "αντίο" που είπαμε, η μνήμη τρέχει κι η καρδιά πονά, είναι η λέξη που την πληγώνει βαθειά. Αρχίζει ένα ψιλόβροχο από αναμνήσεις, στους δρόμους του χρόνου, αναπνέεις τη σιωπή . Η καρδιά που αρνείται κι η στιγμή που δεν ακούς και προχωράς. Σκλαβώνεσαι στις λέξεις που σε θέλουν στα δεσμά τους, ζητάς να γείρεις το παράπονο στη λήθη. Δεν είναι ο χρόνος που λείπει, είναι που η χαρά δεν φτάνει, είναι αυτό που φαίνεται λίγο και αρχίζουν να σε κυκλώνουν εικόνες, μυρωδιές κα

Σήκωσες το ποτήρι, "στη λήθη" είπες, στο χτες και στις επίμονες σκέψεις. Στη λήθη λοιπόν. Που μας λυτρώνει, στο χρόνο που θα σκεπάσει...

Πού βρίσκεται η ζωή, πού νομίσαμε πως κρύβεται κι απεγνωσμένα τρέχουμε; Υπνοβατούμε στο κενό που έφτιαξε η τρελή μας θέληση σε κλειστά...