Αύγουστος που αποπλανεί...

Φεύγεις κι εσύ, κρατώντας το νήμα του χρόνου που σημάδεψες και τούτο το καλοκαίρι.

Αύγουστε παραπλανητικέ, που μοιράζεις χάδια και φιλιά ξεκούδουνα, δημιουργώντας φαντασιώσεις ότι θα σταθούν στο χρόνο που έπεται.

Δεν θα μου λείψεις, η αφύπνιση πλησιάζει.

Μόνο εκείνο το μυρωδάτο αγέρι θα πεθυμήσω, κάτω απ’ τον ίσκιο, με τον ήχο των γρύλλων συντροφιά. Αυτή την αίσθηση πως όλα βαίνουν καλώς κι η ψυχή ξεκουράζεται.

‘’Μέχρι το επόμενο καλοκαίρι’’ είπες.

‘’Μέχρι αύριο’’ αποκρίθηκα.

‘’Δες τον ήλιο που γέρνει και μας αποχαιρετά. Αυτή η στιγμή είναι δικιά μας. Κανείς δεν μπορεί να μας την πάρει’’ επέμενες.

Σιώπησα. Αναλογίστηκα το ρομαντικό τοπίο στη δίνη του χειμώνα, όταν τα πεύκα θα μαστιγώνονται απ’ τον αγέρα κι ο τόπος θα’ χει ερημώσει.

Άραγε τότε θα βρεις μια χαραμάδα να τρυπώσει ο έρωτάς σου στην ψυχή μου;

Στέλλα Σωτήρκου 🌹