ΑΣΤΑΘΗΣ

Πετάγομαι επάνω, το κεφάλι μου πονάει φριχτά, δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα από την προηγούμενη νύχτα, το μόνο που θέλω εκείνη την στιγμή είναι να πάρω ένα παυσίπονο. Το στομάχι μου, επίσης, άδειο και τα μάτια μου να τα έχουν σκεπάσει μαύροι κύκλοι.

Μετά το παυσίπονο έφτιαξα λίγο καφέ και δυο φέτες με βούτυρο. Σιγά σιγά το μυαλό μου αρχίζει να ξυπνάει, και θυμάμαι ότι την προηγούμενη μέρα ήρθε αυτή η πελάτισσα μου, αλλά μετά από αυτό δεν θυμάμαι τίποτα άλλο...

Αποφάσισα, λοιπόν, να ρίξω μια ματιά στο κινητό μου, είχα μια αναπάντητη από τον συνάδελφό μου τον Zbignew

Δεν έχω πολύ όρεξη για κουβέντα, όμως, πρέπει να του τηλεφωνήσω, να δω τι συμβαίνει, σίγουρα θα θέλει να μάθει και τι έγινε με εκείνη την παράξενη γυναίκα. Καλώ τον αριθμό του…

<< Το τηλέφωνο που καλέσατε είναι κατειλημμένο. Παρακαλώ καλέστε αργότερα...>>

Αφού σκέφτομαι ότι θα δει ότι του έκανα αναπάντητη θα μου τηλεφωνήσει αυτός. Σηκώνομαι από την καρέκλα και πάω αμέσως στο δωμάτιο. Σε λίγο ακούω το τηλέφωνο να χτυπάει …

<< Καλημέρα Πιοτρ, συγγνώμη είχα μια κλήση και μετά είδα την αναπάντητη που μου έκανες, λοιπόν πες μου, τι έγινε με εκείνη την γυναίκα; >>

<< Να σου που την αλήθεια, δεν είμαι βέβαιος, μιλούσαμε, προσπάθησα να της μιλήσω και να καταλάβω τι συμβαίνει... μα όταν ξύπνησα βρισκόμουν στο σπίτι μου...>>

<< Κατάλαβα, έλα από εδώ να το συζητήσουμε καλύτερα…>>

<< Έγινε...>>

Έκλεισα το τηλέφωνο και άνοιξα το συρτάρι και τότε ήταν που έπαθα το μεγάλο σοκ…

Από το συρτάρι έλειπαν κάποια χρήματα που είχα φυλαγμένα, ενώ, επίσης έλειπαν και τα κλειδιά του σπιτιού μου…

Ζωή Συμεωνίδη 🌹