Ανόθευτη λήθη...

Σαν πεθάνουμε,

θα ανταμώσουμε εκείνο το ομόκεντρο φως

με τις διαδοχικές διακλαδώσεις,

την πορφυρή θάλασσα,

όσα μας αγάπησαν και δεν τα βρήκαμε,

όσα ήταν για εμάς και διάφανα, δεν ήρθαν,

εκείνα που είχαν Θεό και Διάβολο

μα εμείς τα παζαρέψαμε

για έναν κόκκο φθηνής ηδονής.

​Τα δάχτυλα που δεν εφάρμοσαν ποτέ στα δικά μας

κι εκείνες τις μικρές ατέλειες

που βλάψανε με χάρη το δόλιο ταιριαστό,

τα χιόνια που κρύο δεν γνώρισαν,

τα σπίρτα που άναβαν ξανά και ξανά,

τα σύννεφα που αρνήθηκαν τη βροχή.

​Ίσως τους ομόνεκρούς μας,

τη γαλήνη τη θανατογελούσα,

τον άγγελό μας που έζησε ως ουτοπία,

του παραδείσου και της κόλασης τον μύθο,

όσα αστέρια έπεσαν και κάναμε ευχή,

τις ευχές που ήταν ασυνόδευτα αστέρια,

τον έρωτα που ήταν, εν τέλει, ρούχα ξεχασμένα,

τον πόνο που βιώσαμε σαν ήμασταν εκεί.

​Τα μάρμαρα που ήταν φτιαγμένα από ζάχαρη

και τις φωτιές που ανάψαμε

για να νιώσουμε ζωντανοί,

την ηδονή που κρύφτηκε στη χούφτα ενός ξένου,

τις Κυριακές που μέτραγαν φθινόπωρο και θλίψη,

έναν γονιό που ήταν κάποτε παιδί.

​Τους ποιητές που έγραψαν τον χρόνο με σιωπή,

τα ποιήματα που δεν ειπώθηκαν

γιατί μας γνώριζαν καλά.

Κι όσα δεν προλάβαμε να χάσουμε

θα τα βρούμε εκεί.

​Τότε θα καταλάβουμε

πως όλη μας η ζωή

δεν ήταν όσα ζήσαμε,

μα όσα πεθαίνοντας

δεν προλάβαμε να θυμηθούμε.

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽