Αναμονή 🪽

Τρέξε τους Αυγούστους

στα μπροστινά πελάγη,

στους γιαλούς που χλιμιντρίζουν

τα θερινά πέλματα,

ως τα πρόσκαιρα καταλύματα,

αφυδατώνοντας τη σάρκα σου.

​Τρέξε.

​Στα υποτυπώδη ηλιοβασιλέματα

που θρέφει το φθινόπωρο με κόπο,

στα σοκάκια όπου οι πολλοί εμπαίζονται,

κρατώντας τη σταθερά

των δαχτύλων, μέτριων στη μνήμη,

αόκνων στην παλάμη.

​Κάθε Αύγουστο, κρύψου.

​Θα γυρίζεις πάντα το φθινόπωρο

να βρίσκεις τον θάνατο

στα κίτρινα θεμέλια.

​Γιατί στην αγάπη

βγαίνεις στον πηγαιμό

κι η Ιθάκη περισσεύει.

​Ένα φθινόπωρο, μάτια μου,

θα είναι πάντα εδώ.

Για να φορέσουμε τα καλά μας

κι όταν η ψύχρα κρύο γίνει,

να μαζευτούμε σπίτι.

​Τότε θα βρεις τους Αυγούστους

στην επιτόπια σιωπή.

​Κι αν είναι το τεφτέρι ανοιχτό,

οι λέξεις που ψέλλισες στο θέρος,

χλωμές σαν φύλλα,

θα κρατούν σιγή

στην πτέρνα του Σαββάτου.

​Γιατί το φθινόπωρο

βγαίνεις στον πηγαιμό

κι η Ιθάκη σε περιμένει...

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🪽