Βαστούσες στο χέρι το τέλος βρυχώμενου ανέμου Έχασες το όνομά σου ανάμεσα σε ξερά, άφυλλα δέντρα Γυμνή από βεβαιότητες, παράφορα ερωτευμένη Ένας έρωτας που σου αφαίρεσε τα δόλια ψέματα, που φορούσες για ρούχα Σε άφησε γυμνή πληγή, κατακόκκινη Το μαύρο κρύβει τους νεκρούς και το λευκό αγγέλους Μα εσύ απέμεινες, ένα τίποτα απ’ τα δυό Μιά που επέζησες, είσαι Ερωτευμένη με τα θνητά φώτα κι όχι με τις καλπάζουσες σκιές Βαστούσες στο χέρι το τέλος του ατίθασου ανέμου Μα έχασες τον