Άγιος Γεράσιμος Κεφαλληνίας/ Γερασιμία Παναγιωτοπούλου

ΠΡΟΣ ΑΓΙΟ ΓΕΡΑΣΙΜΟ

ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ

Άγιε μου Γεράσιμε η θαυμαστή σου παρουσία, στον ναό ξεπροβάλλει επουράνια οπτασία. Κέρινη φλόγα καρτερεί να φεγγίσει, την συννεφιασμένη ψυχή! Να την αναπτερώσει! Λευκό περιστέρι απροστάτευτο, γυρεύοντας ζεστή φωλιά. Απανεμιάς κλαρί! Αστροφεγγιά ζωγραφισμένη στην χρυσή σου λάρνακα. Βρόχινα τυφλωμένα μάτια, αγκιστρωμένα και χαμένα μέσα στην αστραφτερή σου δόξα. Ανεβαίνω με βήμα σιγανό και σιωπηλό, τα σκαλιά της απεραντοσύνης!! Με βλέμμα χαμηλό της ταπεινοφροσύνης! Φόβος κρατά τα γκέμια της καρδιάς μου. Παρμένη ανάσα, ναρκωμένη και χαιδεμένη από τα λεπτά αρώματα των μίσχων των λουλουδιών, και από τα αιώνια αναδυόμενα της ύψιστης αφθαρσίας σου! Ρίγος διατρυπά το κορμί μου, που ορθώνεται κάθε μέρος του που αναζητά να μείνει άκαμπτο, μπροστά στο μεγαλοπρεπή σκήνωμα σου. Ανέπαφο από το ταξίδι του χρόνου. Σκυμμένο παλεύει να υπερνικήσει την ανθρώπινη ατολμία και αδυναμία! Πάνω από το κατώφλι των χρυσοκέντητων σανδαλιών σου. Δέος με καταπνίγει, και δεσμά στο πνεύμα μου φορεί! Όπου τρυφερά το κρατάς σφιχτά μέσα, στην απλοχεριά σου και από εκεί με ένα σου πρόσταγμα αφυπνίζεται από κάθε κακό. Τα σωθικά μου ανοίγουν διάπλατα, σαν πύλες παραδείσου που σπάζουν τα φράγματα. Η φανέρωση του θαύματος που με κάνει, να νιώσω την βίωση της αλήθειας σου. Όλα αυτά τα ένιωσα από την στιγμή που τα χείλη μου, σου ψιθύρισαν με ένα μου φιλί ότι σε ευχαριστώ πολύ. Από το όνειρο εκείνου , που με περιέλουσε με το άγιασμα του ονόματος σου, είμαι προσκυνήτρια της δική σου χάρης. Πάτρια ευλογημένα χώματα, μα αγιασμό εμποτισμένα από το ίχνος, της ασκητικής του μορφής! Μουσκεμένα από τον αστείρευτο, δουλεμένο του ιδρώτα, και από τα χυμένα καυτά δάκρυα, της προσευχής! Δοσμένοι στην βασιλεμένη του αγκάλη, κουρνιασμένοι απολαμβάνουμε γαλήνιο ύπνο. Μακριά από κάθε τρομαγμένο όνειρο. Νησί μινιατούρα, στην χούφτα του κρατεί. Απάγκιες παλάμες μακρόσυρτες, σκορπίζουν τα ανεμοδαρμένα κύματα, που ταπεινά χαμηλώνουν μπροστά του, και υποτάσσονται στο άγγιγμα του! Απειλητικό ανεμοσφύριγμα αποστομώνει με το κήρυγμα του! Κάθε χαμένη ψυχή βρίσκει, το δρόμο της με δαυλό τα λόγια του. Τα βήματα της ανακούφισης. Κάθε μεταμφιεσμένος παρείσακτος, αφανίζεται στο άκουσμα της δοξολογούμενης πίστης! Ο άγιος είναι προστάτης μας, και ο αιώνιος στυλοβάτης μας.

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΜΕ ΑΓΑΠΗ, ΕΥΛΑΒΙΑ, ΠΑΝΤΟΤΙΝΗ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΑ ΜΑΣ.

Γερασιμία Παναγιωτοπούλου 🌹