Ζωή...

Και είναι τόσα που βλέπω

μπροστά μου να έρχονται

σαν μια αίσθηση

ενός ροδοπέταλου.

Να τα κοιτάς,

και ακόμη

όταν κοιμάσαι...

να σε κάνουν να χαμογελάς.

Και άλλα λίγα όμως

σαν μέσα στα αγκάθια,

τυλιγμένα...

μα και πάλι δεν πονούν.

Όμως σίγουρα,

τσιμπάνε

και πληγές

πλέον δεν δημιουργούν.

Και όλα τούς,

είναι λουλούδια...

Με άρωμα

σχεδόν αληθινό.

Πως να μην σε ερωτευτώ;

Πως να μην γευθώ;

τα δώρα που μου φέρνεις.

Ζωή!

Θα τολμήσω

να σε αποκαλέσω!

Πάνος Βαρνάβας 🌹