Γλυκό μειδίαμα...

Ένα γλυκό μειδίαμα,

στα χείλη τρεμουλιάζει,

και της ψυχής το μέσα της,

μέσα βαθειά μουλιάζει.

Λέξεις ψυχής που δεν τολμούν,

λέξεις φυλακισμένες,

χρώμα να δώσει φωτεινό,

μα είναι μπερδεμένες.

Ψάχνει τρόπο για να βρεί,

αυτές να κατευνάσει,

αμίλητες να προσπερνούν,

κι αυτή να ησυχάσει...

Παίρνει πινέλο και μπογιά,

λευκό σαν περιστέρι,

βάφει τους τοίχους της ψυχής,

γαλήνη για να φέρει.

Όνειρα που μαράθηκαν,

κάπου βαθειά κλεισμένα,

μ’ ένα γλυκό μειδίαμα,

να βγούν αναστημένα.

Ωσάν μπουμπούκια απότιστα,

που μείναν ξεχασμένα,

το κεφαλάκι τους έγειραν,

και μείναν μαραμένα,

και μιά φωνή απο μακριά,

ν’αντηχεί,να λέει....

Μην τα ταράζεις....άσε τα,

και μιά ψυχή να κλαίει...

Ωσάν πεταλούδες άνοιξης,

μεταξωτά φτερά τους,

μεσ' τ’ αδιάφανο κουτί,

ψάχνουν τη λευτεριά τους.

Για να πετάξουν δεν μπορούν,

και δεν τολμούν να βγούνε,

ντελικάτα έχουν φτερά,

μπορεί να τσακιστούνε.

Κλείνεις τα μάτια για να δείς,

με τη καρδιά να νοιώσεις,

τις πεταλούδες στο κουτί,

χωρίς να τσαλακώσεις.

Μην τα σκοτώνεις,άσε τα,

χέρι μην τα αγγίζει,

κειμήλιο να τα κρατάς,

τη νιότη να θυμίζει.

Γλυκό μειδίαμα ψυχής,

ροδόσταμο θα στάζει,

κάθε σταγόνα λύτρωση,

ψυχή θ’ αναγαλλιάζει.

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹