Κύριε, συγχώρα μας Ω, Κύριε, συγχώρα μας, για κάθε ατόπημά μας... Συγχώρα μας, που την αγάπη που μας χάρισες, δεν νιώσαμε και το Σταυρό στους ώμους σου φορτώσαμε! Συγχώρα μας, για όλες τις ουλές που σου ανοίξαμε και τ' Άγιο Σώμα σου αφορίσαμε... Και φέτος σε σταυρώσαμε! Εκεί, και σήμερα , στην Άγια Ιερουσαλήμ σου, όπου σταυρώθηκε η πνοή σου, με αίμα αθώων την ποτίζουμε... Στη γη της "επαγγελίας" μ' εκατόμβη μικρούς αγγέλους, αφού, οικτρά σκοτώνουμε! Το νέο μας, ανί

Λες, ένα όνειρο σε πλάνευε απόψε στα σκαλιά, κι όλο το βράδυ σου 'ταζε, ώσπου έσβησε η νυχτιά! Μην πέφτεις λάφυρο νυχτερινής επιδρομής... Σ αερικά μην υποκύπτεις, σε πάθη της ψυχής, σε κείνα που ορέγεται κι έχει δίψα η καρδιά... Δε μοιάζουν με παιχνίδια που λαχταράνε τα παιδιά. Τα όνειρα περνούν σαν τους πλανόδιους μετανάστες. Να ζωγραφίζουν μάθανε μες σε θλιμμένους χάρτες. Οι πλάνοι είναι της ζωής, δρομείς περαστικοί. Να ξέρεις είναι χίμαιρα, ειν ορισμοί ουτοπικοί! Τα όνειρ

"Βράδιασε κι όλας… Άλλη μια μέρα που τη ρούϕηξε με μπαμπεσιά ο χρόνος. Τελικά, σου δίνει τόσες έγνοιες και τόσες ασχολίες, που δεν βρίσκεις χώρο να εναποθέσεις, να ταξινομήσεις και να διαπραγματευθείς με τις ιδιαίτερες υπαρξιακές σου ανησυχίες. Αναζητάς διακαώς τις λύσεις τους και δικαίως αναϕωνείς: «Πότε κι όλας βράδιασε; Πότε η μαυροϕορούσα νύχτα πρόλαβε και τύλιξε ολόκληρη την πλάση με τα σκοτεινά της πέπλα;» Σαν έρχεται, θαρρείς κι ακροπατεί στις μύτες των ποδιών της, γι

Με δίχως τέλος παραμύθι Πήρες τις ρύμες τ' ουρανού και δρόμους δίχως άστρα, κι άφηκε πίσω το φευγιό μισοχτισμένα κάστρα. Τράβηξες...

Άγχρωμη νύχτα κι αφάνταστα ψυχρή, ανηφορίζει στα καλντερίμια σιωπηλή.... Στο παραθύρι μου τ' ανάστημα στυλώνει. Σαν δήμιος με κοιτά και...

Μόλις τα μάτια της η μέρα χαμηλώσει και πριν η δρομέας την σκυτάλη, εν λευκώ, στην ζοφερή την νύχτα, τα πάντα, παραδώσει, μία σκιά...

Βράδιασε κι όλας… Άλλη μια μέρα που τη ρούϕηξε με μπαμπεσιά ο χρόνος. Τελικά, σου δίνει τόσες έγνοιες και τόσες ασχολίες, που δεν...

Απόσπασμα από το βιβλίο "Ανώ" Λιλή Δαφερέρα Βασιλάκη 🌹 Στις αρχές του Ιούλη, έγινε το απρόσμενο. Καψερό το μεσημέρι, που έμελλε να...

Γύρισες τα νώτα σαν ένα δειλινό στο φως... Έληξες σαν μια πανσέληνος που καταντάει λειψό φεγγάρι ... Σαν άχνα έσβησες στο αχανές του...