«Το ποίημα που θα διαβάσετε, μιλά για ένα φως που έρχεται σιγανά, σαν ανάσα θάλασσας, και αγγίζει την ψυχή. Μικρά θαύματα, διάφανες στιγμές, φλέβες γαλάζιου φωτός, σχηματίζουν ένα μονοπάτι μέσα στη νύχτα, μια ήρεμη μεταμόρφωση που μένει, ακόμη κι όταν η μορφή χάσει το περίγραμμά της. Αφεθείτε στα μικρά άστρα που φωτίζουν την καρδιά και γεμίζουν τη νύχτα γαλήνη»    Μικρά Άστρα από Φως Εκείνο το βράδυ ο κόσμος άνοιξε σαν λεμονανθός— τόσο απλά, τόσο άδολα. Μια χρυσή γραμμή φωτό

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ Η «αντινομία» μεταξύ της ανθρώπινης δημιουργίας και της μηχανικής μίμησης, ή για όσους ξεχνούν πως η ποίηση δεν "γράφεται" αλλά συμβαίνει και γράφεται… ------------------- Ζούμε μια εποχή στην οποία οι μηχανές μας "μαθαίνουν" ακόμα και πως να εκφραζόμαστε, ενώ ταυτόχρονα και σιγά, σιγά, μας αφαιρούν την δημιουργική φλόγα να προσπαθούμε. Το ποίημα αυτό είναι ένας διάλογος ανάμεσα στον άνθρωπο που παραιτείται απ’ τη δυσκολία του στίχου και στη μηχανή που α

Η ψυχή όταν καθαριστεί, μοιάζει με λίμνη  διάφανη. Αν δεις μέσα της, δεν βλέπεις νερό, μα τον ουρανό  που την καθρεφτίζει. Εκεί  επιστρέφει η ψυχή. Το Κάλλος  δεν είναι μορφή. Είναι η σπίθα  που ανάβει όταν το βλέμμα  συναντά την αλήθεια  πίσω από τα σχήματα. Εκεί  επιστρέφει η ψυχή. Ο κόσμος είναι στάδιο. Εκεί αγωνίζομαι. Εκεί πέφτω  και σηκώνομαι. Μα η νίκη  δεν είναι εδώ. Η νίκη  είναι η επιστροφή. Εκεί  επιστρέφει η ψυχή. Και σαν αετός  που λευτερώνεται από το δίχτυ, η ψυ

...σσσ...σσσ...σσσ...   Ο συριστικός ήχος απορρυθμίζει την αρμονία του ονειρεμένου κήπου...   Ο τζίτζικας φοβισμένος, παύει το μονότονο τραγούδι του.   Αφαιρεί το κεντρί του από τον κορμό της μηλιάς, και φτερουγίζοντας, το εναποθέτει στο σώμα μιας συκιάς, λίγο πιο πέρα.   Εδώ δεν ενοχλείται, και ούτε ενοχλεί τα ζωντανά του κήπου.   ...τζι... τζι... τζι..., στον ίδιο τόνο, στο ίδιο μέτρο...   Η ιδιωτικότητα των στιγμών είναι ιερή.   Ένα ακάλεστο καυτό αεράκι, χαράσει την ατμόσ

Η μικρή Ρόζα   στου πρωινού τη λάμψη της παγωμένης μέρας και στις κρύες νότες του ρεφραίν ακούρδιστων χορδών του αγέρα, στο γοερό μινόρε...