ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ

«Το ποίημα που θα διαβάσετε, μιλά για ένα φως που έρχεται σιγανά, σαν ανάσα θάλασσας, και αγγίζει την ψυχή. Μικρά θαύματα, διάφανες στιγμές, φλέβες γαλάζιου φωτός, σχηματίζουν ένα μονοπάτι μέσα στη νύχτα, μια ήρεμη μεταμόρφωση που μένει, ακόμη κι όταν η μορφή χάσει το περίγραμμά της. Αφεθείτε στα μικρά άστρα που φωτίζουν την καρδιά και γεμίζουν τη νύχτα γαλήνη»    Μικρά Άστρα από Φως Εκείνο το βράδυ ο κόσμος άνοιξε σαν λεμονανθός— τόσο απλά, τόσο άδολα. Μια χρυσή γραμμή φωτός γλίστρησε στο...

Ένα ταξίδι της ψυχής, όπου οι σκιές, οι αναμνήσεις και η ανεπαίσθητη επιθυμία, συναντιούνται σε ψίθυρους που αγγίζουν την καρδιά. ΨΙΘΥΡΟΙ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ Στα σκοτεινά στενά η νύχτα απλώνει πέπλο — Σκιές λικνίζονται — τα βήματα αντηχούν σε κενά — Ο χρόνος κυλά σαν καπνός ανάμεσα στα δάχτυλα — αφήνοντας πίσω του μνήμη ενός αόρατου ίχνους — Φώτα τρεμοπαίζουν — αστέρια δίχως ουρανό — Η σιωπή γεμίζει τις γωνιές — και οι αναμνήσεις φορούν το φως του φεγγαριού — Η πόλη σωπαίνει κι εγώ περπατώ...

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ Η «αντινομία» μεταξύ της ανθρώπινης δημιουργίας και της μηχανικής μίμησης, ή για όσους ξεχνούν πως η ποίηση δεν "γράφεται" αλλά συμβαίνει και γράφεται… ------------------- Ζούμε μια εποχή στην οποία οι μηχανές μας "μαθαίνουν" ακόμα και πως να εκφραζόμαστε, ενώ ταυτόχρονα και σιγά, σιγά, μας αφαιρούν την δημιουργική φλόγα να προσπαθούμε. Το ποίημα αυτό είναι ένας διάλογος ανάμεσα στον άνθρωπο που παραιτείται απ’ τη δυσκολία του στίχου και στη μηχανή που αρχίζει να...