Φύλακας ψυχών

Κάποτε θα συναντηθούμε

στον ίδιο δρόμο με τις λεμονιές,

στο μεσονύχτι κάτω απ’ τη σελήνη

με υγρά τα χείλη και δίχως ενοχές.

Κάποτε θα συναντηθούμε

στην ίδια θάλασσα και στις κρυφές σπηλιές,

πέρα μακριά θα φλέγονται οι φάροι

κι όλα τα αστέρια θα μας γλύφουν τις πληγές.

Εσύ θα έχεις το δέρμα του ουρανού

και εγώ το βλέμμα ενός μικρού παιδιού,

με τις πληγές του κάτω απ’ τη μασχάλη

και όλα τα όνειρα κλεισμένα σε μπουκάλι.

Κάποτε θα συναντηθούμε

σε ένα ολόγραμμα μέσα στη βροχή,

θα είσαι ο ήλιος η πέτρα και η σιωπή

και εγώ φωτάκι σε ένα κλειστό κελί.

Κώστας Κούκας 🌹