Το δάκρυ της Ανεμώνης ❣️

Εκεί, στα ριζά του δάσους,

εκεί που στέκουν περήφανες οι λεύκες

και οι άνεμοι ηχούν μέσα από τα φύλλα

σαν μυστικές εξομολογήσεις της γης,

εκεί κοντοστάθηκα.

Το φως έσπαζε απαλά πάνω στους κορμούς,

κι ο αέρας μύριζε υγρό χώμα και άνοιξη.

Όλα έμοιαζαν να αναπνέουν αργά,

σαν να περίμεναν κάτι.

Και τότε άκουσα το κλάμα

χαμηλό, λεπτό, σχεδόν ερωτικό,

σαν ανάσα που χάνεται μέσα σε φιλί.

Γύρισα και κοίταξα.

Εκεί μπροστά στα πόδια μου

μια ανεμώνη έκλαιγε μόνη της,

με τα πέταλά της να τρέμουν

σαν γυμνά χείλη που διψούν για άγγιγμα.

Έσκυψα κοντά της αργά,

σαν να έσκυβα επάνω στο σώμα σου

εκείνες τις νύχτες

που ο κόσμος γινόταν μόνο δέρμα και ανάσα.

Στο απαλό της πέταλο

είδα να καθρεφτίζεται το πρόσωπό σου,

και στο πέρασμα του ανέμου

ένιωσα τα μαλλιά σου να αγγίζουν το πρόσωπό μου.

Τότε κατάλαβα

πως δεν ήταν το λουλούδι που έκλαιγε.

Ήταν ο έρωτας

που φώλιαζε κρυμμένος μέσα του.

Έσκυψα πιο κοντά ακόμη,

σαν να ήθελα να σε φιλήσω μέσα στο φως,

και της ψιθύρισα…

… μη φοβάσαι,

ακόμη κι αν σε πάρει ο άνεμος,

το σώμα σου θα ανθίζει για πάντα

στα βαθιά ριζά της καρδιάς μου.

ΜΑΚΗΣ ΛΟΥΚΕΡΗΣ ❣️