Το γιασεμάκι...

Φύτεψα στη πόρτα σου

άσπρο ένα γιασεμάκι,

με αγάπη με σεβντά

ν ' ανθίζει, να μοσχοβολά.

Η απαλή του μυρουδιά

στ' ολόλευκα κλωνιά

του

να σου σκλαβώνουν

την καρδιά.

Το πότιζα, το φρόντιζα και

το κορφολογούσα

κάθε πρωί με την αυγή

το δείλι σαν γυρνούσα

του γλυκομιλούσα ....

Μα κείνο εμαράζωνε

ημέρα με την ημέρα.

Στη μοίρα του,

το άφησα χλωμό και

μαραμένο, βαριά βαλαντωμένο...

Την Άνοιξη σαν γύρισα

το 'δα ολανθισμένο

με δροσερά τα κλώνια του

δροσοσταλιές λουσμένο.

Στάθηκα... το καμάρωνα

απόρησα ... ο καημένος.

Εσύ το πότιζες συχνά

τα βράδυα με αστροφεγγιά

με έρωτα κι Αγάπη

και θέριεψε ...

και άνθισε ...

σκέπασε το πρεβάζι σου

κι όλο το βράδυ

σε μεθάει η μοσχοβολιά

στο προσκεφάλι σου

με το φεγγάρι

να ξενυχτά,

για χάρη σου.

Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹