Μου έμαθαν —θυμάσαι;— να φυλάω το δάκρυ όπως το τελευταίο κομμάτι ψωμί στην τσέπη Όχι για τη λύπη, μα για να μην προδοθεί η πείνα μας σε μιαν αγορά που οι μέρες γίναν πια αβάσταχτα ακριβές Τώρα, στους δρόμους που μυρίζουν καυσαέριο και θυμό, εκεί που τα βήματα μπερδεύονται με τα σπασμένα γυαλιά, τα συνθήματα στους τοίχους ξυπνούν σαν κουρασμένοι ηλικιωμένοι Κανείς δεν ανήκει σε κανέναν — αυτό είναι το κέρδος μας Δυο μάτια μόνο που ταξιδεύουν μες στη νύχτα, χωρίς προορισμό,