Σε αυτό το νησί 🏝️

Σε αυτό το νησί, εκείνο το φθινόπωρο, είχαν έρθει όλοι οι φίλοι μου.

Κάτι σαν μια ρετρό φωτογραφία βγαλμένη με τρίποδο, ήμασταν όλοι μαζεμένοι γύρω από μια φωτιά.  Ήταν νύχτα και σκέφτηκα πως όλα έμοιαζαν σαν να βρισκόμασταν συχνά σε αυτό τον τόπο.

Η Μαρία, ο Μπάμπης, ο Κυβετός, η Φώφη, η μικρή Γλυκερία και η Βασιλική Μ  κουλουριασμένη σαν γάτα με το κυπαρισσί φόρεμά της. Όλοι μονιασμένοι, μαυρόασπροι και αμίλητοι είχαμε σχηματίσει ένα ημικύκλιο.

Με την βαριά αρρώστια στην πλάτη μας κοιτούσαμε τις φλόγες.

Αυτή η νόσος ήταν η μόνη αλήθεια που μας βάραινε.

Ήταν και ο Τιμόθεος που μας ρωτούσε μέσα από τις αναθυμιάσεις του αλκοόλ, με εκείνο τον στιγμιαίο καγχασμό ειρωνείας, αν άξιζε να δίνουμε τόση θρησκευτική προσήλωση στις σελίδες εκείνου του παρωχημένου βιβλίου. Σιγά την σπουδαία ερώτηση...

Κι ένα μεσημέρι, θυμάμαι, πάνω στη λεπτή μεθόριο που χώριζε τις συνήθειες του αλκοολισμού από το φάσμα των συμπτω­μάτων, ψηλαφώντας με τα πόδια το πυρίτιο της ακρογιαλιάς, με εκείνον τον πηγαίο αυτοματισμό της μηχανικής κίνησης, εμφανίστηκε μπροστά μας ο νεαρός Βέρθερος! Πόσο ζηλέψαμε τα πάθη του...  

Και εκείνη η στιγμή ήταν που η Βασιλική Μ, ως μια σύγχρονη αινιγματική Λόττε, ανασηκώνοντας αργά το βλέμμα του ωχρού της προσώπου, συνάντησε το δικό μου. Προφανώς εκείνο το ανάγνωσμα ακολουθούσε τις διαθέσεις μου (ή μήπως εγώ του Βέρθερου) και μου δημιουργούσε πάντα μια έντονη προσμονή, ακόμα κι αν ήξερα το τέλος, αφού, το τελευταίο, αποκαλύπτονταν κιόλας από την εισαγωγή.

Μάλλον τελικά -στο βάθος- ίσως να ήμουν μια ρομαντική ψυχή.

Πόσο γοητευτική ήταν η αναμονή αυτής της  εξαρχής προβλεπόμενης ήττας... Η συνάντηση των βλεμμάτων, τότε, σε εκείνη την παραλία, παρέμεινε μυστική σαν μια παράφορα ρομαντική επιστολή που δεν ανοίχτηκε ποτέ.

Μια τρεμίζουσα ηδονή.

Aυτοί οι ατυχείς έρωτες, οι ακαριαίοι και δεσμευτικοί, που σε κάνουν να ασφυκτιάς μες στην αυτοτιμωρία σου και αποτελούν έναν τέλειο συνοδό μέχρι το λυκόφως του βίου σου.

Κάτι αναπτυσσόμενοι και διαρκώς εξελισσόμενοι εθισμοί του απόλυτου, του ανεκπλήρωτου που κάνουν την κατάρρευση ορατή χωρίς κυάλια.

Κάπως έτσι ενηλικιώθηκα με εκείνη την παρέα. Αφουγκραζόμενος, σε εκείνη την ιερή διασταύτωση βλεμμάτων, τους σακχαρομύκητες που δρούσαν μέσα στη μαγιά της μπίρας προκαλώντας τις περίφημες αλκοολικές ζυμώσεις.

Σε λίγα χρόνια, αυτή η ζύμωση κριθαριού και λυκίσκου θα ήταν ανεπαρκής δίνοντας την θέση της σε ισχυρότερα αποστάγματα.  Δύσκολα θα έβρισκε κανείς πιο εύγλωττο παράδειγμα φαύ­λου κύκλου.

Κι όμως αισθανόμουν, εν αντιθέσει των περισσοτέρων ανεκπλήρωτων ερώτων που, ως γνωστόν, είναι μονόπλευροι, πως αυτό που ένιωθα το ένιωθε και εκείνη.

Μια σταθερή περίοδος πένθους με την γνώριμη αστάθεια στον ψυχικό μου κόσμο.

Καθηλωμένος σε έναν άπτερο έρωτα και σερνόμενος σε γήινες και εφήμερες απολαύσεις.

Όταν ερωτευόμαστε, εκείνος τον οποίο ερωτευθήκαμε είναι η εικόνα που αγαπούσαμε ανέκαθεν και που τότε, τόσο ξαφνικά, αποκτάει σάρκα και οστά.

Εν πολλοίς η εικόνα της Βασιλικής Μ προϋπήρχε οπότε, εκείνη η νύχτα, αποτέλεσε μια στιγμή Αναγνώρισης. 

Έκτοτε επήλθε η εποχή αναμονής της ανάδυσης ενός μαγευτικού παραδείσου.

Στην ερώτηση αν η εικόνα εκείνη, της ανταλλαγής βλέμματος, θα μπορούσε ποτέ να πεθάνει, το «ναι» θα ήταν μια κραυγαλέα άρνηση.

Και ένα απόγευμα, στην Ιχθυόσκαλα νομίζω, την είδα.

Έτρεξα επίμονα πίσω της κι εκείνη, γνωρίζοντας, με απέφυγε φοβισμένη.  

Ακόμα θυμάμαι την φιγούρα της να σβήνει.

Εφεξής το «φαντάζομαι» πήρε την θέση του «βλέπειν». Στοίχειωσε στο μυαλό μου αποτελώντας μια μόνιμη και μακάβρια ηχώ.

Να ξέρατε σε πόσα μονοπάτια με συντρόφευσε αυτός ο αντίλαλος σαν μια λυπηρή αθωώτητα...

Σαν ένα παραμύθι που, όπως όλα τα τραγικά, διαβάζεται αργά.  

Κι ο καημένος ο χρόνος.

Ο μετρήσιμος χρόνος...

Που κυλούσε δωρεάν... 

Σίμος Ιωσηφίδης 🌹