Νύχτα των λυγμών

Τη νύχτα των λυγμών τρέμουν τα χείλη

στον κήπο της Εδέμ μια καταχνιά

της Λευκοθέας ψάχνουν το μαντήλι

του Ίκαρου γυρεύουν τα φτερά.

Θ´ακούσεις σιωπηλά να ψιθυρίζουν

αγγέλων ύμνους, λόγια μυστικά

παλιές φωτογραφίες να δακρύζουν

αγκάθινα στεφάνια στα μαλλιά

Εκείνη την ανάλγητη την ώρα

λυτή η ψυχή ζητά παρηγοριά

ανώφελα των Δαναών τα δώρα

ρίξτε τα τείχη,σπάστε τα δεσμά.

Μ´αθάνατο νερό να ξεδιψάσουν

δεσμώτες της φωτιάς και του καιρού

την ατραπό της μοίρας να αλλάξουν

το φόβο του δυσοίωνου χρησμού.

Σκυφτός ο ουρανός αναστενάζει

ανέβηκε η κόλαση στη γη

ακόμη κι ο Κέρβερος τρομάζει.

Η πύλη του Άδη έμεινε ανοιχτή.

Μαρία Βίτσα-Σουλιώτη 🌹