Μια κούπα καθημερινότητα

Πρωινό ξύπνημα και η πύρινη καρδιά σηκώνει ψηλά όλα τα σκορπίσματα της, κόκκινη καυτή θερμαίνει τα περάσματα της!

Μαζί και το αίμα που βράζει από συναισθήματα και ανεβαίνει το ίδιο δρομολόγιο, και με σφίγγει και κρέμομαι σαν το εκκρεμές του φουκώ!

Μοναχικό το εγώ φεγγίζει τα είδωλα τριγύρω καθισμένη στην παλιά πολυθρόνα, κοιτάζω τα τζάμια μαχαίρια που γδέρνουν την επιφάνεια του προσώπου.

Την αλλοιώνουν και αλλάζουν το πρόσωπο της νεκρής σάλας, άσπρες αθώες φυλακές ανεμίζουν έξω από τα βλέφαρα της και νομίζεις ότι καρτερούν και για σένα!

Το χαμηλό τραπεζάκι της ανοίγει ορθάνοιχτα τα χέρια να σε καλημερίσουν, και να σου ταρτάρουν μια κούπα αγνή χιονόλευκη!

Όμως χάνεται μέσα της η καθημερινότητα τόσο απλή αλλά περίπλοκη αρχίζεις να της μιλάς και να νιώθεις την συντροφιά της! Μια κούπα από παιδί την γνωρίζεις ξέρει όλα τα μυστικά σου αλήθεια πόσες ανάσες ακούμπησες στα χείλη της τα πικρά, μαύροι οι κόκκοι φαντάζεσαι μαύρους κύκνους και σκέφτεσαι πόση γοητεία μπορεί να φανεί κάτω από την μαυρίλα;

Το πάτωμα λευκό κάνει την διαφορά μέσα από την βαριοσυννεφιά παρουσιάζεται σαν αρχάγγελος εξ ουρανού, να υμνήσει την πρωινή φύση!

Και εσύ μεταμορφώνεσαι σαν λευκό κύκνο που ανταμώνει τα θαύματα!

Η κούπα της καθημερινότητας τα μάτια την μαγεύουν, αλάβαστρο που προσκυνά την θεότητα της!

Χέρια πέτρινα την κρατούν δοξάζοντας την αποζύμωση της στο αίμα το πρωινό που κυλά, μέσα στα σπλάχνα του ουρανού.

Και το δικό μου που ασφυκτιά και λυτρώνεται από το ευλογημένο αμπέλι ενός βασιλοτιμημένου παραδείσου!

Τι και αν ψάχνεις εδώ και εκεί μέσα στην αντανάκλαση της, διαφαίνεται μια τρύπα στο κενό της προσωπίδας των ουρανών.

Την πλησιάζεις την φέρνεις στο πρόσωπο σου κοντά ανιχνεύοντας τα ίχνη της, σπιθαμή προς σπιθαμή χεράκι-χεράκι προχωράτε μαζί αχώριστα να αισθανθείτε την παρουσία που γεννά η γη.  

Καθαρό το μυαλό αστραπές δεν φοβάται παιδική σκέψη μωρουδίστικη αφή παιχνιδίσματα του φωτός, αστράφτει πάνω της και γίνεται χριστουγεννιάτικο χρυσό άστρο που φαντάζει στα ανοιχτά όνειρα!

Όπου η σάλα φιγουράρει με τα μάτια των κάδρων να αρμενίζουν σε άλλους τόπους, και η κούπα πλέει βάρκα ξέμπαρκη πάνω σε σωρό από φύκια.

Γουλιά-γουλιά ατελείωτος ο δρόμος που χαράζει μέσα της και σου φανερώνει της μοίρας σου τα γραφτά, ξεδιπλώνει τα μαύρα σκονισμένα βιβλία του κόσμου που διαλαλούν τα περασμένα ενός άχρωμου χρόνου! Μαύρη κούπα μαλανοδοχείου βουτά στα άβατα η ψυχή και γράφει ιστορίες ανείπωτες που κυοφορεί και παράγει τα θάρρετα, και τα μεγάλα τα τρανά!

Ανήκουστα γεγονότα διαβάζουν τα χείλη της και η ψυχή παραδομένη στο άρωμα των λόγων της! απορρύθμιση της πάνω γης αγγίζει  εδώ κάτω τα υποστρώματα, η καρδιά εξασθενεί δεν έχει την ίδια δύναμη και όμως η κούπα της καθημερινότητας κρατά γερά! Άλλες όψεις των πραγμάτων που φυλά η σάλα, και διαβαίνεις τα σκαλοπάτια που σε οδηγούν στο ταίρι σου! Περπατάς στην έρημο της ψυχής σου και εισπνέεις τον λίβα της, και τα λάφυρα που σου προσφέρει αναγεννά τις σκέψεις σου.

Περασμένες ώρες σκουριασμένες από τον ιδρώτα που γύρισες από τα σπήλαια της, τα καταγώγια τα κρυφά εκεί όπου οι προφήτες μεσουρανούσαν! Ένιωσες τα πνεύματα τους και έζησες τα αποκαλυπτήρια μέσα της που ανάβλυζε ότι κρατάει ζεστό στην χούφτα της.

Αναπαυμένη στην αγκαλιά της μαλακής πολυθρόνας μαζεύεις τα αγριολούλουδα της, όπου κάποτε ευδοκιμούσε ο μαύρος της καρπός. Χέρια ταλαίπωρα από τον δουλευτή της να σηκώνει το βάρος τους, για να μου χαρίσει την πολυπόθητη καθημερινότητα της. αρχίζει το οπτικό πεδίο να λαμβάνει τις σκιές ολόγυρα όλα βυθίζονται στην αγνή κούπα, που καταπίνει το φως και τα χρώματα.

Σαν να έχει πέσει ο ουρανός μέσα στη σάλα σαν να έχει βυθιστεί μέσα από τα κύματα, σου θυμίζει την γενειάδα του παππού που κάθεται σοβαρός πάνω στην πολυθρόνα και μιλά για τα παλιά και δεν νιώθεις μοναξιά.

Πάνω στα σχήματα των τζαμιών ταξιδεύεις στο κόσμο όλο, και ονειρεύεσαι πως πλέεις ανάμεσα από τα θηρία της και δίνεις μάχες και μάχες!

Οι τοίχοι στάζουν πολεμούν και αυτοί να σε κρατήσουν ζωντανό, ιδρώνουν κερδίζοντας ελπίδες και χάνοντας στα μαύρα νερά τα βαθειά!

Τα φώτα χαμηλώνουν προσκυνούν τα τετελεσμένα που δεν μπορούν να αλλάξουν, ακολουθούν τις οριζόντιες γλαυκές γραμμές για να αγγίξουν τα σύνορα της φαντασίας! Αλλάζουν όλα μορφή μικραίνουν μπρος στα μάτια σου και χάνονται, τα ψάχνεις συνέχεια κοιτάς στο βάθος του πηγαδιού της κούπας και νομίζεις ότι δεν μπορείς να τα φτάσεις.

Κουρτίνες καραβόπανα στάζουν αλμύρα μυρίζεις θρύλους, πολέμους νίκες και ήττες που έχουν διπλώσει, και αφήνουν τις σκιές να τρων τα πάντα! Σαν ένα καρυδότσουφλο που τρέχει και γλιστρά στις ορέξεις των καιρών. Και όλα ξαφνικά σκοτεινιάζουν αντιγράφεις την κούπα της καθημερινότητας, που ξεχασμένη πάνω στο τραπεζάκι της τυφλής σάλας.

Φωτογραφίζει από το στρογγυλό φακό της όλα τα πρέποντα, και αυτά που θέλει να κρατήσει.

Στο χείλος της χάνεσαι και παραδίνεσαι στο σκηνικό της που χαράζει τα δικά της θέλω, κλέβει και αυτά που της δίνεις και φτιάχνει την ενδυμασία της.

Πάνω στο ξύλο γυαλίζει το φεγγαρόφωτο και βρίσκεσαι στο κέντρο του, ερωτεύεσαι την στιγμή όπου τα αστέρια πέφτουν με μανία μέσα στην σάλα.

Λούζεσαι από τον ασημένιο χείμαρρο και στάζουν μέσα της, και φτιάχνουν τον πολτό της ζωής!

Ο λευκός της χιτώνας σφίγγει την σάλα τόσο ώστε να μην μπορεί να πάρει ανάσα, και αισθάνεσαι μικροσκοπικός μπροστά της.

Η κούπα αντανακλά τα νυχτερινά δώρα.

Ψυχραίνει παγωμένη στα χέρια μέσα σαν πουλάκι που θέλει να κουρνιάσει, γιατί όλη μέρα σου κρατάει συντροφιά.

Μια ζωή ολάκερη παντρεύει τα καλά και τα κακά. κάθε μέρα είναι εκεί αφημένη και σε περιμένει να την αγγίξεις να συνομιλήσεις μαζί της, να την μυρίσεις να θυμηθείς το φρεσκοκομμένο άρωμα της. να ρουφήξεις το φίλτρο ζωής που σου δίνει το έναυσμα να ξεκινήσεις την καινούργια σου μέρα, να ανοίξεις καινούργια σελίδα.

Αυτή η απλή κούπα που κρύβει τόσους θησαυρούς τόσα χαρίσματα, αυτή που έχει γίνει συνήθεια που θεωρείται τετριμμένη μπορεί να σε παρηγορήσει!

Όταν έρθει η ώρα του χαμού βρίσκεται εκεί να σου πει τα μελλούμενα σου, να σου πει μην  κλαις όλα περνάνε όλα ξεγλιστρούν από τις χούφτες του χρόνου. Βουτάς τον άρτο  της ζωής και κερδίζεις την ανάσταση ψυχής, κερδίζεις την αιώνια ζωή! Και μέσα της σμιλεύει τα μονοπάτια που θα σε ακολουθήσουν και θα σε βγάλουν στην ξηρά, και θα χαρείς νέους κόσμους της ευδαιμονίας.

Βουνά διαφαίνονται που θα πρέπει να τα καβαλήσεις, να τα τιθασεύσεις και να ξεπεράσεις όλα τα εμπόδια.

Πρόσωπα άγνωστα με μάσκες κρυμμένες που θα πρέπει να ανακαλύψεις, αντικείμενα ξένα που θα πρέπει να αποκτήσεις.

Αριθμούς που θα πρέπει να καταμετρήσεις για να φτάσεις τα άστρα και να αρχίσεις να τα μετράς, για να φτάσεις στα ποθούμενα. Φουσκάλες κοχλάζουν στην επιφάνεια της σαν ηφαίστειο που θέλει να εκραγεί γιατί θέλει να ξεσπάσει, θέλει να πει τα δικά του και να ζήσει να φτάσει τα ουράνια. Πηχτή η στάχτη σαν καϊμάκι έτοιμο να γευτείς την πρώτη ρουφηξιά, όπου νιώθεις με δυσκολία να κινηθείς αλλά παίρνεις όλη την ενέργεια της.

Τα λασπόνερα της σε τραβούν να πέσεις πάνω στα κατακάθια της και η ψυχή σου κυλιέται αμαυρώνεται, παλεύει να σωθεί να ελευθερωθεί από τα δεσμά της από τις σκιερές αποχρώσεις της που σε κυκλώνουν. Κλεισμένη μέσα σε μια κούπα καθημερινότητας όπως ήταν το τζίνι στο μπουκάλι, και επιθυμούσε να βγει έξω να μάθει τον κόσμο μακριά από τα σίδερα της ψυχής του. χρειαζόταν τον δάσκαλο του για να του μάθει πως να κάνει την ψυχή του μοναδική, πως να γίνει ο τυχοδιώκτης των ονείρων του.

Έτσι μια κούπα ταπεινή μπορεί να σου δώσει την δύναμη να ανακαλύψεις και να ανακαλυφθείς. Ίσως ένας πρωινός καφές να σου φανερώσει ότι δεν σου έχει πει κανείς μέχρι τώρα.

Γιατί όταν μάθουμε να σε σεβόμαστε τα απλά τότε μόνο είμαστε σε θέση να αγαπήσουμε τα ανώτερα, μόνο όταν η ψυχή βρει τα σχήματα και τα χρώματα που της ταιριάζουν γίνεται παιδί και περιπλανάται η σκέψη.

Και αύριο κλείνεται μέσα σε μια κούπα καθημερινότητας που δεν ζητά τα μεγαλεία αλλά την ταπεινοφροσύνη, την αγάπη και το νόημα της ζωής μας.

Και αυτή θα την διαβάζει από την σφαίρα της που θα μας περιμένει πάνω σε μια γωνιά, αυτό είναι το λιμάνι η αφετηρία της ας την αρπάξουμε ας την γευτούμε ας ταξιδέψουμε μαζί της, κοιτώντας τον χάρτη του δικού μας ουρανού. και ακούγεται το σύνθημα καλή απόλαυση μέσα από τα συμπαντικά της κυκλώματα.  

Γερασιμία Παναγιωτόπουλου 🥀🌹