Λιγοστεύει το φως...

‘’Έλα καλή μου, πάρε τα χάπια σου.’’ ‘’Τα πήρα! Εσύ ποια είσαι;’’

‘’Η Άννα είμαι, που σε φροντίζω.’’

‘’Αα, ναι! Να ‘σαι καλά κορίτσι μου που με γιατροπορεύεις.’’

‘’Εσύ να’ σαι καλά, να τα λέμε οι δυο μας. Όλο πιες το. Ωραία.’’

Η κοπέλα ετοιμάζει το φαγητό.

‘’Για πες μου τώρα για αυτή την φωτογραφία που μου’ λεγες..’’

‘’Ναι κορίτσι μου!

Είχε μια λιακάδα εκείνη τη μέρα κι είχαμε φορέσει τα καλά μας φορέματα, να πάμε βόλτα στην παραλία.

Είδες μεγαλεία;

Πώς καταντά ο άνθρωπος..’’

‘’Μια χαρά είσαι!

Και μετά;’’

‘’Χτυπούσε το κύμα από τα’ αγέρι της θάλασσας και γελούσαμε με τις φίλες μου, ώσπου έρχονται δυο λεβέντες με τις στολές τους και μας χαιρετάνε.

Ε, αυτό ήταν!

Έτσι γνώρισα τον άντρα μου!’’

‘’Έτσι όπως τα λες!

Έλα να φάμε λίγο μαζί.’’

‘’Μα έφαγα!’’

‘’Ναι, αλλά λίγο ακόμη , να τελειώσουμε την ιστορία..’’

‘’Έχεις δίκιο.

Να φάω λίγο προτού έρθουν τα παιδιά απ’ το σχολείο.

Κι αυτά , ζωή να’ χουν, δεν κρατιούνται απ’ τις σκανταλιές!’’

‘’Ναι μαμά..’’ χαμηλώνει το κεφάλι η κόρη και προσπαθεί να κρύψει ένα δάκρυ..

Στέλλα Σωτήρκου 🌹