Θυμάμαι κάπου κάποτε....🌿💚🌿

Θυμάμαι κάπου κάποτε δυο μάτια να μιλάνε

να λένε χίλια σ αγαπώ κι ύστερα να λυγάνε

Θυμάμαι κάπου κάποτε δυο χείλη να φιλάνε

δρόμους να μου ανοίγουνε ρέστα να μην ζητάνε

Θυμάμαι κάπου κάποτε εκείνα τα τετράδια

λέξεις τα γέμιζες γλυκιές με λόγια κούφια άδεια

λέξεις που τώρα ντύνουνε τον νου μου με σκοτάδια

σαν τα μαχαίρια γδέρνουνε τον κόσμο μου αλάργα

Θυμάμ' όταν μου έλεγες οι έρωτες πονάνε

αφήνουν ίχνη πάνω σου που πάντα μαρτυράνε

Πως οι καρδιές για δυο ζωές μπορούν να αγαπιούνται

ακόμα κι αν τα δυο κορμιά ξεχωριστά κοιμούνται

Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹