"Η τιμωρία των λέξεων"

Μοιράσαμε ανεπιτήδευτα τις λέξεις.

Εσύ πήρες τα ρήματα

για να κοιμάσαι, να φεύγεις, να λείπεις.

Εμένα μου άφησες τα επίθετα, να γεμίζω τις παύσεις σου.

Αργότερα κράτησες και τις αντωνυμίες, για να θρέφεις το εγώ σου.

Εγώ έμεινα με τα ερωτηματικά, κρέμομαι

πάνω από τις αμφιβολίες μου.

Τελικά η αγάπη, ίσως δεν είναι παρά μια αστοχία συντακτική.

Ένα υποκείμενο που χάθηκε.

Ένα αντικείμενο που δεν βρίσκει που να σταθεί.

Μια πρόταση μισή, που στέκει χρόνια μετέωρη

αναμένοντας την τελεία.

Ε.Παυλίδου / Η τιμωρία των λέξεων