Η πεζοπορία...

Με το παρακάτω διήγημα που έχει τίτλο " Η Πεζοπορία"

συμμετείχα στο φετινό διαγωνισμό διηγήματος του Ιανού με θέμα Φύση με Σπασμένα Φτερά και όριο λέξεων 400.

Δεν απέσπασε κάποια διάκριση αλλά μου χάρισε ένα όμορφο ταξίδι δημιουργίας.

Συγχαρητήρια σε όλους όσους συμμετείχαν κερδισμένους και μη για την υπέροχη προσπάθεια,

που συνθέτει μικρά λιθαράκια δημιουργίας κι ενώνει σκέψεις κι ιδέες απανταχού

μέσα στον πολυσύνθετο και μαγικό χώρο της γραφής.

Εύχομαι να σας αρέσει και το δικό μου λιθαράκι.

Η Πεζοπορία

Ο Χάρης επιτέλους έφτασε κοντά στην πηγή. Πλησίασε κι έσκυψε με ανακούφιση να δροσιστεί μετά την πολύωρη πεζοπορία του στο βουνό. Το νερό τώρα ίσα που έβγαινε από το άνοιγμα του βράχου.

Κάποτε είχε πολύ περισσότερο. Όμως το τοπίο άλλαξε ριζικά μετά τις τελευταίες φωτιές. Το κλίμα σιγά σιγά άρχισε να διαφοροποιείται κι αυτό με τον καιρό κι ανομβρία επικρατούσε πια για μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Το πράσινο τοπίο έδωσε τη θέση του στο σημερινό θλιβερό σκηνικό κι η πηγή συμπάσχοντας μ’ αυτό άρχισε να μειώνει σταδιακά το νερό που εξέβαλλε μέσα απ’ αυτήν.

Ο Χάρης παρόλα αυτά ξεδίψασε. Ήταν ακόμη λαχανιασμένος από τη διαδρομή. Είχε τόσο καιρό να κάνει τέτοια μεγάλη πεζοπορία.

Η ζωή του άλλαξε εντελώς όταν καταστράφηκε ολοσχερώς από τη φωτιά κι η ταβέρνα που είχε στους πρόποδες του βουνού η οποία εξυπηρετούσε καθημερινά τους δεκάδες περιπατητές κι εκδρομείς που έρχονταν εκεί. Από τότε δε μπόρεσε να ξαναφτιάξει κάτι παρόμοιο.

Όμως μετά απ’ την καταστροφή τίποτε δεν ήταν πια το ίδιο, ούτε γι’ αυτόν ούτε και για την πληγωμένη φύση.

Του έλειπε η ομορφιά της που παλιότερα την αντίκριζε καθημερινά κι ο καθαρός της αέρας που όταν τον ανέπνεε τον αναζωογονούσε.

Δεν είχε γυρίσει πίσω σ’ εκείνο το μέρος μέχρι σήμερα που πήρε τη γενναία απόφαση να κάνει αυτήν την πεζοπορία θέλοντας να ξανανιώσει κάτι από τη μαγεία της. Κάθε μισό χιλιόμετρο έκλεινε τα μάτια κι έβλεπε με τα μάτια της ψυχής του το τοπίο όπως ήταν παλιά.

Όταν πέρασε από το σημείο που ήταν η ταβέρνα του, ένιωσε ένα σφίξιμο στο στομάχι, βρήκε όμως το κουράγιο να προχωρήσει και να συνεχίσει την πεζοπορία του προς την πηγή.

Μετά από αρκετή ώρα είχε καταφέρει να ανέβει στο βουνό, να φτάσει στον προορισμό του και να ξεδιψάσει με το λιγοστό νερό της.

Εκείνη τη στιγμή πήρε κι άλλη μια σημαντική απόφαση που διαδέχθηκε την πρώτη. Να οργανώσει μια ομάδα εθελοντών για να βοηθήσουν τούτον τον τόπο με κάθε τρόπο κι ίσως να μπορέσουν να προχωρήσουν σε στοχευμένες αναδασώσεις.

‘’ Μπορεί να μην επιδιορθώσει ποτέ το βαθμό της καταστροφής αλλά θα είναι μια μικρή αρχή γι’ αυτόν τον τόπο που τόσο αγαπώ και λατρεύω ‘’, σκέφτηκε.

Αυτή η πεζοπορία έμελλε όχι μόνο ν’ αλλάξει τον τρόπο σκέψης του Χάρη, αλλά και να του δώσει την εσωτερική δύναμη να παλέψει με το παρελθόν και τις μνήμες του καθώς επίσης και το κίνητρο που θα ομόρφαινε το μέλλον του.

Ροδοθέα Θεοτοκάτου