"Η αύρα της μνήμης"

Τα λουλούδια στην αυλή

έχουν ξεραθεί

Μόνο στο παράθυρο της κουζίνας

ένα μικρό γλαστράκι είν' ανθισμένο

Αναρωτιέμαι πως επέζησε κι αυτό,

με τη φροντίδα της βροχής θαρρώ

Η κλειδαριά απ' την αχρηστία

λίγο σκουριασμένη

Στο σπίτι η ευωδιά της λεβάντας διάχυτη παντού

πως έχει διατηρηθεί μετά από τόσα χρόνια απορώ

Στη βιτρίνα του σαλονιού

τα μικρά πορσελάνινα μπιμπελό

σε πόζες αυτάρεσκες αραδιασμένα

Τα τραπεζάκια με χειροποίητα σεμέν καλυμμένα

Στο κομό οι οικογενειακές φωτογραφίες

ανασύρουν μνήμες θολές

Στο διπλό κρεβάτι ξαπλώνω

Το κεφάλι στο μαξιλάρι ακουμπώ

λίγη μυρωδιά μαμάς ν' ανασάνω προσπαθώ

Η ύλη ταξιδεύει σε ανεπίστρεπτο προορισμό

τελεολογικά

Η αύρα όμως μένει πίσω σαν αιωρούμενη μνήμη

κι εγκαθίσταται στης καρδιάς τη γωνιά

οριστικά...

Αλίκη Πέϊκου 😘