ΕΠΩΝΥΜΟΙ ...ΑΘΟΡΥΒΟΙ ΗΡΩΕΣ,ΕΚ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ

Με την στολή σας φορέσατε τιμή

Στις φλόγες μπήκατε ωσάν προσευχή

Δεν σβήσατε!

Γίνατε ουρανός

Για τους τρεις πυροσβέστες που “πρόσφεραν” το σώμα τους και “κράτησαν” το όνομά τους!!

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ στους ΑΘΟΡΥΒΟΥΣ ΗΡΩΕΣ!!

ΕΚ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ, ΕΠΩΝΥΜΟΙ

Κορμοί ορθοί, επιμονές αιώνων, λησμονημένες Δρυάδες

καιόμενες υποσχέσεις, εξατμισμένες ρητίνες,

χορεύουν στον βάναυσο άνεμο

Βλεφαριασμένος ουρανός, κλειστός από τη κάπνα

Μαύρο το χώμα, στάχτες σωμάτων

Θυσία ύστατης ανάσας,

για να σβήσουν την δική σου!

Φωτιά, ανελέητη, υψωμένη, αβυσσαλέα

Πυρ που αναμένεις ύδωρ;

Μα αυτοί ακράτητοι όρμησαν στον πύρινο σκελετό σου

Μάσκες ασπίδες, χέρια κρατούντα το ύστατο χαίρε,

στον λιγωμένο αγέρα

Η πορτοκαλιά νυχτιά, βαριά πληγιασμένη

Πυρόπληκτες πευκοβελόνες γίνονται πυγολαμπίδες

Όλα τρίζουν

Όλα σπάνε

Όλα κατατρώγονται απ’ τις φλόγες

Μα αυτοί αντιστέκονται αδείλιαστοι,

στην λαίλαπά σου, που κανείς δεν αντέχει

Ξαλαφρώνει ο κόσμος θα πεις,

από ονόματα, σπίτια, δέντρα,

από κάθε ύλη με βάρος και όγκο

Όχι όμως από τα δικά τους

Καρφιά γίνονται και σφηνώνουν στο καιόμενο ξύλο

Φωτιά, λυσσασμένη, ολέθρια, ισοπεδωτική

Πυρ που ξαναφουντώνεις φλόγα

Παίζεις κρυφτό με το νερό από μακριά,

ωσάν τυφλός εραστής, που αποστρέφεται τη σωτηρία

Εκείνοι όμως, αυτήν σφιχταγκάλιασαν

Σε κάθε πρασινισμένο δάσος

Σε κάθε αξερίζωτο σπίτι που σε άντεξε,

θα υπάρχει ο δικός τους ανασασμός

Πιο βαρύς από τον καπνό σου

Πιο αθόρυβος από τις φλόγες σου

Πιο αιώνιος κι απ’ την δύναμή σου

Φωτιά αχαλίνωτη, αείζωον πυρ

Είσαι ανώνυμη, μονάχη

Είναι επώνυμοι, αιώνιοι!

©ΑΝΝΑ ΚΛΑΡΙΤΗ

30/7/2026

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥΣ !!!