Εκεί όπου οι Λέξεις Βρίσκουν Καταφύγιο 🌹

Εκεί όπου οι Λέξεις Βρίσκουν Καταφύγιο

Αφιερωμένο στο «Λόγω Τιμής»

Υπάρχουν ημερομηνίες που σημειώνονται στα ημερολόγια.

Και υπάρχουν ημερομηνίες που εγγράφονται αθόρυβα στη μνήμη, όχι επειδή σηματοδοτούν την αρχή ενός χρόνου, αλλά επειδή φανερώνουν την απαρχή μιας πνευματικής διαδρομής.

Η γενέθλια ημέρα του «Λόγω Τιμής» ανήκει σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία.

Γιατί ένας λογοτεχνικός τόπος δεν γεννιέται τη στιγμή που εμφανίζεται στην οθόνη ενός υπολογιστή. Γεννιέται πολύ νωρίτερα. Τη στιγμή που κάποιος πιστεύει ακόμη ότι οι λέξεις έχουν μια ακατανίκητη δύναμη. Η γλώσσα δεν υπάρχει μόνο για να περιγράφει τον κόσμο, αλλά και για να τον ερμηνεύει.

Να τον παρηγορεί.

Να τον μεταμορφώνει.

Σε κάθε εποχή υπήρξαν άνθρωποι που ύψωσαν βιβλιοθήκες, περιοδικά, μικρές εστίες πολιτισμού, όχι επειδή περίσσευε ο χρόνος τους, αλλά επειδή περίσσευε η ευθύνη τους απέναντι στον άνθρωπο.

Από αυτή την ευθύνη γεννήθηκε και το «Λόγω Τιμής». Ως ένας τόπος όπου η λογοτεχνία αντιμετωπίζεται ως χώρος ελευθερίας και ψυχικής έκφρασης της ανθρώπινης ψυχής.

Εδώ, κάθε ποίημα γίνεται μια συνομιλία που συνεχίζεται πέρα από τον δημιουργό του.

Κάθε διήγημα αφήνει ένα ίχνος στη μνήμη.

Κάθε δοκίμιο ανοίγει ένα παράθυρο προς έναν ευρύτερο ορίζοντα.

Και κάθε νέος δημιουργός προσθέτει τη δική του μικρή ψηφίδα σε ένα μωσαϊκό που δεν ολοκληρώνεται ποτέ, γιατί η τέχνη δεν γνωρίζει τελειότητα, γνωρίζει μόνο συνέχεια.

Στις ημέρες μας, όπου η πληροφορία ταξιδεύει με ασύλληπτη ταχύτητα και η προσοχή γίνεται ολοένα πιο εύθραυστη, η λογοτεχνία εξακολουθεί να ζητά κάτι παράδοξο.

Να σταθούμε.

Να διαβάσουμε αργά.

Να αφήσουμε μια πρόταση να μας συνοδεύσει περισσότερο από όσο διαρκεί η ανάγνωσή της.

Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο θαύμα των λέξεων.

Δεν κατοικούν στο χαρτί ούτε στην οθόνη.

Κατοικούν στον άνθρωπο που τις κρατά ζωντανές.

Και ίσως αυτή να είναι η ουσιαστικότερη αποστολή κάθε λογοτεχνικής κοινότητας.

Να προστατεύει εκείνον τον εσωτερικό χώρο όπου η γλώσσα δεν έχει ακόμη υποκύψει στη βιασύνη, στην ευκολία και στη λήθη.

Το «Λόγω Τιμής» δεν μετριέται από τα χρόνια της πορείας του.

Μετριέται από τις στιγμές που κάποιο ποίημα έγινε παρηγοριά.

Που ένα κείμενο έγινε αφορμή για σκέψη.

Που ένας άγνωστος αναγνώστης ένιωσε ότι κάποιος, κάπου, είχε κατορθώσει να ντύσει με λέξεις αυτό που ο ίδιος δεν μπορούσε να εκφράσει.

Αυτές είναι οι αόρατες νίκες της λογοτεχνικής γραφής.

Δεν καταγράφονται σε αριθμούς.

Δεν διεκδικούν θόρυβο.

Επιζούν μόνο μέσα στις καρδιές μας.

Σήμερα, τιμούμε την πίστη ότι ο πολιτισμός εξακολουθεί να ανθίζει όπου υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν με ευθύνη, διαβάζουν με ευαισθησία και υπηρετούν τον λόγο χωρίς ιδιοτέλεια.

Γιατί κάθε εποχή θα έχει ανάγκη από τόπους όπου η ανθρώπινη ψυχή θα μπορεί να επιστρέφει για να θυμάται πως δεν δημιουργήθηκε μόνο για να ζει.

Δημιουργήθηκε και για να ονειρεύεται.

Και όσο θα υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που θα ανοίγει μια σελίδα αναζητώντας όχι απλώς πληροφορία αλλά νόημα, το «Λόγω Τιμής» θα συνεχίζει να δικαιώνει τον λόγο της ύπαρξής του.

Δεν είναι οι σελίδες

που κρατούν ζωντανή μια λογοτεχνική εστία.

Είναι οι καρδιές που επιστρέφουν σ' αυτήν

κάθε φορά που ο κόσμος

μοιάζει να ξεχνά τη δύναμη μιας λέξης.

Γιατί οι λέξεις,

όταν γράφονται με αλήθεια,

δεν γερνούν.

Αλλάζουν μόνο χέρια.

Από τον δημιουργό στον αναγνώστη.

Κι από τον αναγνώστη σε μια άλλη ψυχή

που κάποτε

θα αναζητήσει κι εκείνη

ένα μικρό φως

για να συνεχίσει τον δρόμο της.

Κι ίσως τότε,

κάποιος άγνωστος άνθρωπος,

σε μια άλλη εποχή,

να ανοίξει μια σελίδα

και να νιώσει

πως κάποιος τον περίμενε.

Αυτό είναι,

ίσως,

το πιο αθόρυβο θαύμα της λογοτεχνίας.

Ευχαριστώ όλους εκείνους που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο πολιτισμός δεν επιβιώνει από μόνος του.

Χρειάζεται ανθρώπους.

Ανθρώπους που επιμένουν.

Που υπηρετούν.

Που προσφέρουν.

Και ανάμεσά τους ξεχωρίζει η κυρία Εύα Αλιβιζάτου, η ψυχή του «Λόγω Τιμής».

Όχι γιατί το επιδίωξε. Αλλά γιατί οι ψυχές των αληθινών δημιουργών δεν αναγνωρίζονται από τους τίτλους που φέρουν.

Ευχαριστώ θερμά τη λογοτεχνική μου οικογένεια, όπου οι λέξεις μου βρίσκουν καταφύγιο και, ίσως, γίνονται καταφύγιο και για τους άλλους.

Μίνα Μπουλέκου

Συγγραφέας-Ποιήτρια-Αρθρογράφος 🌹