Ανάμεσα σε πολιτισμούς

Ξημέρωσε μια ακόμα υπέροχη μέρα. Ένα χαμόγελο στόλιζε το πρόσωπό μου. Αν και είχε ήλιο, έκανε κρύο, αυτό, όμως, δεν με ενοχλούσε καθόλου. Σήμερα η μέρα που μας ξημέρωσε ήταν πολύ ξεχωριστή. Ήταν η πρώτη μέρα που θα ξεκινούσα την προπόνηση μιας Ελληνοπολωνικής ομάδας μπάσκετ. Ήταν μια ιδέα που την είχα εδώ και καιρό στο μυαλό μου μιας και είμαι και εγώ ο ίδιος Ελληνοπολωνός. Σηκώθηκα αμέσως από το κρεβάτι μου και πήγα να πιω λίγο καφέ, φορώντας, ήδη, την μπλούζα της ομάδας μας. Επάνω της ειχε και τα τρία εθνικά χρώματα, το άσπρο που είναι κοινό χρώμα και των δυο σημαιών, το μπλε και το κόκκινο, ενώ μπορούσες να δεις και τον πολωνικό αετό. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένος! Χτύπησε το κινητό μου, ήταν ο αδερφός μου, ο Μάνος, πού ήταν και ο ίδιος μέλος της ομάδας. Από την πρώτη μέρα που ανακοίνωσα ότι θα δημιουργηθεί αυτή η ομάδα, έδειξε αμέσως τον ενθουσιασμό του, μαζί μιλούσαμε πάντα δύο γλώσσες…

<< Καλημέρα Μάνο! >>

<< Καλημέρα Βλάση! Σήμερα είναι η μεγάλη μέρα, εχθές το βράδυ δεν έκλεισα μάτι από τον ενθουσιασμό μου! >>

<< Ελπίζω, όμως, να έχεις ενέργεια για την προπόνηση και να έχεις φάει καλό πρωινό...>> Ενώ μιλούσαμε, χτύπησε το κουδούνι. Ήταν ο γείτονας μου, ο Άνταμ. Ήμουν ενθουσιασμένος, στην αρχή φοβόμουν και δεν ήμουν καθόλου σίγουρος αν θα τους αρέσει η ιδέα μου, αλλά, όχι μόνο δεν έγινε αυτό, αλλά αγκάλιασαν την ιδέα και έδωσαν όλο τους το πάθος. Πήρα το αυτοκίνητο και ξεκίνησα για να πάω εκεί… Με το που έφτασα άκουσα τον ενθουσιασμό από όλα τα παιδιά, τον Adam, τον Wojcech, τον Jerzy, τον Αναστάση, τον Παύλο, τον Ανδρέα (επίσης στην ομάδα είχαμε έναν συνονόματο, τον Andrzej και φυσικά το Μάνο… << Καλήμερα κύριε Βλάση! >> ακούστηκε από όλα τα παιδιά << Σήμερα ξεκινάει η γέννηση της ομάδας μας, η αγάπη για τον αθλητισμό και την ισορροπία ανάμεσα σε δύο πολιτισμούς… Έβαλα σε ένα ραδιόφωνο μουσική για να τους τονώσω λίγο και ξεκίνησε η προπόνηση...

Ζωή Συμεωνίδη 🌹