Στο θέρος της γιορτής απλώνεσαι στους ώμους μου, αέρινο στο πυρφόρο φως που σε διαπερνά. Μέχρι το στέρνο κουμπωμένη η κομψότητα, κι όταν ο μύθος του Φαέθοντα υψώνεται, ο γιακάς σου απ' το άρωμα μου ξεδιψά. Ανασηκώνω τα μανίκια ως τον πήχη, με προσοχή μην τσαλακώσω τη λινή ελευθερία σου. Προσθέτεις πάντοτε μέρος της αύρας σου, στους ακύμαντους μήνες τον παφλασμό της γοητείας σου. Κι ύστερα χάνεσαι σα πλησιάσει ο βοριάς. Στις χρυσαφένιες μανσέτες του χρόνου σαν μονόγραμμα φυλάσ

Κανένα παράθυρο δεν άνοιξε αν δεν θέλησες να δεις τον ήλιο. Μάρτυρας η σιωπή σου... Καμία παγωνιά δεν επικράτησε στο πρόσωπο της μέρας. Μάρτυρας η κραυγή σου... Όλα ξεκινούν από την θέληση για ζωή. Και τελειώνουν στον τρόπο, που η θέληση γίνεται η ζωή σου. Μονάχα οι δισταγμοί μειδιούν στον θάνατο του χρόνου σου, καθώς οι αναβολές μαρτυρούν την άτονη θέληση σου. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Απ' το παράθυρο κρεμάμενη η περιέργεια σου. Με ποια θα βγω; Ποιανής το χέρι θα κρατώ; Τίνος τραγούδι τραγουδώ; "Λίγα λουλούδια αν θέλεις...

Σπουργίτια ανέμελα ο έρωτας γνωρίζει. Ήχος βροχής που συναισθήματα αγγίζει. Μέσα Φλεβάρη μια αμυγδαλιά ανθίζει. Άσπρος παράδεισος που την...

Κάποτε σε μια υδάτινη εποχή που η μνήμη δεν στεγνώνει,ο άνθρωπος προλόγισε μέσα σε πάπυρους το τέλος του και την αρχή του. Μία αρχή που...