Παλεύω με το χρόνο για να ξεχάσω· όμως ο χρόνος εδώ μυρίζει πάντα εκείνη την άλμη, τη σκουριά των παλιών καδενών και το υγρό σκοτάδι. Σαν μεθυσμένος ναύτης που επιμένει να ζωγραφίζει κύματα φανταστικά πάνω στο τσιμέντο της προκυμαίας, με αρπάζει κάθε νύχτα απ’ το μανίκι, ψιθυρίζοντας στο αυτί μου ονόματα νησιών που χάθηκαν. Κι εγώ τραβιέμαι πίσω, να μην λιποθυμήσω μέσα στην αποφορά του φτηνού αλκοόλ και της τσιγαρίλας. Έσκαβα, θυμάμαι, να βγω απ’ τον τάφο που μου χάρισες· μια

Σήκωσες το ποτήρι, "στη λήθη" είπες, στο χτες και στις επίμονες σκέψεις. Στη λήθη λοιπόν. Που μας λυτρώνει, στο χρόνο που θα σκεπάσει...

Ο ήλιος έτρεξε να κρυφτεί στο βάθος του ορίζοντα. Η ώρα πέρασε γρήγορα με τις βουτιές στη παραλία κι η οικογένεια μαζεύτηκε στο σπίτι....