Το μικρό γιορτινό τρενάκι...

Το μικρό γιορτινό τρενάκι

Μέσα στο πλήθος των άπειρων ποικίλων παιχνιδιών και πάνω στα ψηλά ράφια ενός παιχιδομαγαζιού υπήρχε κι ένα μικρό γιορτινό τρενάκι.

Βρισκόταν ακίνητο για πολλές ώρες μέσα στο κουτί που το περιέκλειε και μη έχοντας άλλη επιλογή ονειρευόταν την στιγμή που θα μπορούσε να δώσει τη μεγαλύτερη χαρά που γινόταν σε όποιο παιδί δωριζόταν, με την αποκάλυψη των εκπληκτικών δυνατοτήτων του φωτισμού του αλλά και της ταχύτητας που ήταν ικανό να φτάσει κι η οποία σίγουρα κατά τη γνώμη του θα το εντυπωσίαζε.

Κάθε βράδυ κι όταν τα φώτα του μαγαζιού έκλειναν και την ώρα που κανένας άνθρωπος δεν περνούσε απ’ τη βιτρίνα, εκείνο άναβε τη μηχανή του, τα φώτα του κι έβγαινε από το κουτί του, με κάποιον απίθανο τρόπο που μόνο οι μάγισσες των παιχνιδιών γνωρίζουν και που μία απ’ αυτές ήταν η Παιχνιδούλα, η οποία ζούσε στο παιχνιδομαγαζί που βρισκόταν το μικρό γιορτινό τρενάκι και βοηθούσε αυτό κι όλα τα παιχνίδια με τα μαγικά της.

Τότε άρχιζε ένα μικρό ταξίδι διαφορετικό κάθε φορά μέσα στα όνειρα των παιδιών. Έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα, γεμάτο στολίδια φωτεινά στα βαγόνια του και φώτα πολύχρωμα που υπογράμμιζαν την όμορφη και επιμελημένη κατασκευή του. Αυτά ήταν αρκετά για να καθηλώνουν τους μικρούς όνειροταξιδευτές που συναντούσε στο ταξίδι του κάνοντάς τους να ονειρεύονται μια βόλτα μαζί του.

Έτσι με αυτό τον τρόπο ευελπιστούσε ότι θα έβρισκε εκείνο το παιδί που θα το διάλεγε ως δώρο και θα το έπαιρνε μαζί του για να γίνει ο πιο έμπιστος του συνεργάτης στην πραγματική ζωή, χαρίζοντας του τις πιο όμορφες και χαρούμενες αναμνήσεις και στιγμές που θα μπορούσε να έχει.

Περνούσε κάθε βράδυ από πολλά όνειρα και τα έκανε φωτεινά, τα παιδιά όμως το πρωί έχοντας τα περισσότερα λάβει πολλά άλλα όμορφα δώρα λόγω των ημερών, ξεχνούσαν το γιορτινό τρενάκι των ονείρων τους. Τα περισσότερα ήταν πλήρη και δεν αναζητούσαν κάποιο άλλο δώρο.

Πλησίαζε να τελειώσει η γιορτινή περίοδος, τα δώρα είχαν μοιραστεί κατά το πλείστον κι ακόμα το μικρό γιορτινό τρενάκι βρισκόταν πάνω στα ράφια του μαγαζιού φανερά αγχωμένο και στενοχωρημένο.

Τότε μαζεύοντας όλες του τις τρενοδυνάμεις, αποφάσισε να κάνει μια τελευταία ταξιδιωτική απόπειρα, μια τελευταία ονειροδιαδρομή, πριν αποθηκευτεί για πάντα στην αποθήκη του μαγαζιού μέχρι το επόμενο έτος.

Λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει όμως για την τελευταία ονειροδιαδρομή του, ένα μικρό παιχνιδοσκαθάρι έκανε την εμφάνιση του στο παιχνιδομάγαζο, το οποίο άρχισε να τρυπώνει μέσα στα κουτιά των παιχνιδιών προκαλώντας τους μεγάλες κι ανεπανόρθωτες ζημιές. Χαλούσε τα χρώματά τους, τις μπαταρίες τους , τους μηχανισμούς τους, με αποτέλεσμα να μην δουλεύουν τα περισσότερα παιχνίδια και να αχρηστεύονται.

Το μικρό τρενάκι τρομοκρατήθηκε πάρα πολύ από αυτό το παιχνιδοσκαθάρι, όχι μόνο γιατί θα το κατέστρεφε δια παντός, αλλά ακόμη και γιατί το όνειρό του θα έσβηνε μαζί με την ελπίδα να γίνει το πιο όμορφο δώρο που θα έφερνε χαρά κι ευτυχία σε όποιον δωριζόταν.

Έτσι αποφάσισε να ζητήσει τη βοήθεια της Παιχνιδούλας, της παιχνιδομάγισσας που ερχόταν τα βράδια και το βοηθούσε να βγαίνει από το κουτί για να μπορεί να ταξιδεύει στα όνειρα των παιδιών.

Της ζήτησε να το βγάλει από το κουτί του κι ας ήταν μέρα, για να μπορέσει να αντιμετωπίσει το παιχνιδοσκαθάρι με όλες του τις δυνάμεις κι εκείνη του έκανε ευθύς αμέσως το χατίρι. Χωρίς τα παιχνίδια δεν θα υπήρχε καθόλου μαγεία και καθώς δε θα είχε πια λόγο ύπαρξης θα κινδύνευε κι αυτή να εξαφανιστεί.

Επίσης του χάρισε επιπλέον δυνάμεις και του έριξε μια ειδική μαγική παιχνιδόσκονη έτσι ώστε να γίνει αόρατο από παντού.

Το γιορτινό τρενάκι αμέσως μετά άναψε τη μηχανή του, τα μεγάλα του φώτα και αναπτύσσοντας τη μέγιστη δυνατή ταχύτητά του κατευθύνθηκε προς το παιχνιδοσκαθάρι.

Εκείνο βλέποντας το να έρχεται καταπάνω του τρόμαξε τόσο πολύ που άφησε κάτω το παιχνίδι που μασουλούσε εκείνη τη στιγμή κι άρχισε να τρέχει για να ξεφύγει φωνάζοντας ‘’ Βοήθεια, Βοήθεια ‘’ .

Άρχισε μετά ένα ανεπανάληπτο τρελό κυνηγητό ανάμεσα στο μικρό τρενάκι και παιχνιδοσκαθάρι περνώντας από τα περισσότερα ράφια και ρίχνοντας κάτω πολλά παιχνίδια. Στο τσακ κατάφερε να περάσει και να γλιτώσει κάτω από την πόρτα το παιχνιδοσκαθάρι, την ώρα που την άνοιγε ένας πελάτης για να μπει μέσα στο παιχνιδομάγαζο. Οι άνθρωποι νόμιζαν ότι μπήκε ένα ρεύμα αέρα κι αυτό ήταν που έριξε τόσα παιχνίδια κάτω από τα ράφια.

Από τότε για το παιχνιδοσκαθάρι δεν ξανάκουσε ποτέ κανείς κι οι καρδιές των παιχνιδιών σταμάτησαν να χτυπούν δυνατά από την αγωνία τους και την ανησυχία τους μήπως καταστραφούν κι ήρθαν στη θέση τους.

Το μικρό γιορτινό τρενάκι ευχαρίστησε τη μάγισσα των παιχνιδιών η οποία είχε μείνει έκπληκτη από το θάρρος και την αποφασιστικότητά που είχε σώζοντας όλα τα παιχνίδια κι έμμεσα και την ίδια ως μάγισσα των παιχνιδιών. Το θαύμαζε που δεν το έβαλε κάτω κι έσωσε τα όνειρα και τις ελπίδες του με κάθε δυνατό τρόπο καθώς επίσης και των υπολοίπων παιχνιδιών.

Κι εκείνη το ευχαρίστησε με τη σειρά της και αποφάσισε να του κάνει ως δώρο την ελευθερία να ταξιδεύει στα όνειρα των παιδιών παντοτινά, για να χαρίζει απλόχερα σε όλα τη χαρά και την ευτυχία, το θάρρος και τη δύναμη αλλά και την ελπίδα και την αγάπη.

Τότε το μικρό γιορτινό τρενάκι κατάλαβε ότι είναι πιο ωφέλιμο να μοιράζει τα δώρα του σε όλα τα παιδιά παρά να το χαίρεται μόνο ένα. Κι έτσι φόρτωσε τα βαγόνια του με φως, μαγεία και χαμόγελα και ξεκίνησε το πιο όμορφο ταξίδι που είχε ποτέ ονειρευτεί.

Η μεγάλη του αναμονή επιβραβεύτηκε και το όνειρο του πραγματοποιήθηκε μ’ ένα απρόσμενα διαφορετικό τρόπο και καλύτερο απ’ ότι είχε ποτέ φανταστεί.

Έτσι λοιπόν, εάν ονειρευτούμε απόψε ένα μικρό γιορτινό τρενάκι που θα μας φέρει χαρά με τις φιγούρες και τα φώτα του, θα ξέρουμε τι έχει συμβεί και δε μένει παρά να το χαρούμε κι ίσως ν' απολαύσουμε μια όμορφη και διαφορετική ονειροβόλτα μαζί του.

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!!

Πολλές φορές το να αργεί αυτό που περιμένουμε, ελπίζουμε κι ονειρευόμαστε δε σημαίνει ότι δε θα γίνει, αλλά μπορεί να πραγματοποιεί αργότερα με έναν ανώτερο τρόπο που δεν τον έχουμε σκεφτεί και που θα μας ωφελήσει αρκετά περισσότερο. Γι’ αυτό αρκεί να έχουμε υπομονή σε όλα.

Ροδοθέα Θεοτοκάτου 🍁