Μην προδώσεις την καρδιά σου...

«Cor ad cor loquitur

Ή καρδιά μιλάει στην καρδιά.»

Αυγουστίνος Ιππώνος, Άγιος,

( 354-430 μ.Χ )

Δράμα, 19:30, 28 Σεπτεμβρίου 2025

Ο χαμογελαστός σαραντάχρονος μελαχρινός άντρας έκλεισε την μπαλκονόπορτα του διαμερίσματος τους, αφήνοντας έξω την βουή και τους ήχους από την συνεχόμενη κίνηση των οχημάτων επί της οδού Βεργίνας.

Πλησίασε την ξανθομάλλα σύζυγο του, που έβλεπε στην τηλεόραση ένα ταξιδιωτικό ντοκιμαντέρ για τις πυραμίδες της Αιγύπτου. Βολεύτηκε δίπλα της, στον αναπαυτικό γκρι καναπέ τους. Πήρε στην αγκαλιά του, την τριαντάχρονη μετρίου αναστήματος γυναίκα του και την φίλησε τρυφερά στον αλαβάστρινο λαιμό της.

«Μιχάλη βρομάς τσιγαρίλα.

Πότε θα το κόψεις το άτιμο;» τον ρώτησε, με τα πράσινα μάτια της να τον κοιτάνε με γνήσιο ενδιαφέρον.

Ο Μιχάλης χάιδεψε την πυκνή δασύτριχη ασπρόμαυρη γενειάδα του.

Αναλογίζονταν πως πλέον τώρα κάπνιζε τουλάχιστον δύο πακέτα τσιγάρα Marlboro.

Δεν μπορούσε να κάνει και διαφορετικά όμως καθώς τώρα σαν υποπροϊστάμενος της Δ.Ο.Υ Δράμας είχε αυξημένες αρμοδιότητες και καθήκοντα.

Σε συνδυασμό με την δεύτερη εγκυμοσύνη της Φαίης το άγχος τον είχε κυριέψει.

Η μόνη διέξοδος του ήταν το μανιώδες κάπνισμα.

Δεν προλάβαινε να σβήσει το τσιγάρο και άναβε με την καύτρα ένα καινούργιο.

Τώρα τελευταία όμως είχε αρχίσει να νιώθει κάτι τσιμπήματα στην καρδιά του αλλά παραμελούσε την επίσκεψη του στον οικογενειακό καρδιολόγο, παρότι ήταν ο αδερφός της Φαίης.

«Μην ανησυχείς καρδούλα μου, θα προσπαθήσω να το κόψω» της είπε, γνωρίζοντας πολύ καλά πως δεν υπήρχε περίπτωση να σταματήσει να γεμίζει τα πνευμόνια του με πίσσα, ήταν κάτι πέρα από τις δυνάμεις του.

Από την άλλη όμως δεν ήθελε να στεναχωρεί τον έρωτα της ζωής του.

Ειδικά τώρα που ήταν τεσσάρων μηνών έγκυος στο αγοράκι τους.

Από τις σκέψεις του, τον έβγαλε η πανύψηλη κόρη τους, η Ελπίδα, που ετοιμάζονταν να βγει έξω με τις φίλες της.

Φορούσε ένα μακρύ μαύρο φόρεμα που τόνιζε το γυμνασμένη σώμα της και ασορτί μαύρες γόβες.

Τα μακριά ξανθά μαλλιά της ήταν πιασμένα σε ένα κότσο.

Τα πνευμόνια του φούσκωσαν από περηφάνια.

Ήταν μόλις είκοσι χρονών και σε λίγο θα ξεκινούσε το τρίτο έτος της ιατρικής σχολής του ΑΠΘ.

Πιο καλοσυνάτη και ευγενική κοπέλα δεν υπήρχε σε όλη την Δράμα.

Ξαφνικά ένιωσε ένα πόνο στο στήθος του, καυτός ιδρώτα τον κατάκλυσε και δυσκολεύονταν να αναπνεύσει.

Ξέσφιξε την κόκκινη γραβάτα και το μπεζ πουκάμισο του αλλά η κατάσταση του δεν βελτιώθηκε.

Τα χείλη του άρχισαν να παίρνουν ένα μελαψό χρώμα.

«Μπαμπά τι έπαθες;» ρώτησε η Ελπίδα που τον πλησίασε με γοργά βήματα, ξεχνώντας την βραδινή της έξοδο.

«Αγάπη μου, τι έχεις;

Να καλέσουμε τον γιατρό;» ρώτησε η Φαίη χαϊδεύοντας με τρυφερότητα, το καταϊδρωμένο μέτωπο του.

«Δεν ξέρω…» πρόλαβε να πει ο Μιχάλης.

Τα βλέφαρα του έκλεισαν ερμητικά με δικιά τους θέληση και το έρεβος τον κύκλωσε.

Δράμα, 09:00, 30 Σεπτεμβρίου 2025

Όταν ο Μιχάλης ξανάνοιξε τα μάτια του, βρίσκονταν ξαπλωμένος πάνω σε λινά λευκά σεντόνια, στο σιδερένιο κρεβάτι του Γενικού Νοσοκομείου Δράμας, στο καρδιολογικό τμήμα.

Από τα μεγάλα παράθυρα του μονόκλινου δωματίου του έμπαιναν οι ζωογόνες ακτίνες του πρωινού ήλιου. Ένα παράθυρο ήταν στην ανάκληση και ένα δροσερό αεράκι έκανε τα φύλλα με τα κατακόκκινα τριαντάφυλλα του γυάλινου βάζου, να κινούνται ελαφρά.

Ένιωθε μουδιασμένος λες και είχε μείνει ακίνητος για αρκετά εικοσιτετράωρα. Στο δεξί του χέρι υπήρχε μια ιατρική πεταλούδα και ένα πλαστικό σωληνάριο που ήταν συνδεδεμένο με την πεταλούδα, μετέφερε το περιεχόμενο ενός πλαστικού ιατρικού ορού στον καταπονημένο του οργανισμό. Ταυτόχρονα ήταν συνδεδεμένος με μηχάνημα που έλεγχε τους καρδιακούς του παλμούς.

Τώρα που είχε αρχίσει να υποχωρεί η επίδραση των παυσίπονων άρχισε να νιώθει τα αποτελέσματα της εγχείρησης του. Στο πλάι του βρίσκονταν η Φαίη, με τα μάτια της να είναι κατακόκκινα από το κλάμα. Αμέσως ο νους του πήγε στο αγέννητο παιδί τους. Όχι Θεέ μου σκέφτηκε τι έκανα. Παλιό τσιγάρο.

Δεν πρόκειται να το βάλω ξανά στο στόμα μου.

«Καλώς ήρθες στον κόσμο των ζωντανών μπαμπά», είπε η Ελπίδα που διάβαζε τα αποτελέσματα των εξετάσεων του πατέρα της.

«Μας κοψοχόλιασες Μιχάλη», πρόσθεσε η Φαίη.

«Συγνώμη», αποκρίθηκε ο Μιχάλης με ειλικρίνεια. «Φαίη, είναι το μωρό εντάξει;»

Η Φαίη χάιδεψε την φουσκωμένη κοιλιά της. «Έχει το πείσμα και την δύναμη του πατέρα του. Μια χαρά είναι. Σε λίγους μήνες θα τον γνωρίσεις.»

Ο Μιχάλης ξεφύσησε με ανακούφιση. Στράφηκε προς την κόρη του. «Ποια είναι τα άσχημα νέα κορούλα μου;»

Η Ελπίδα τον κοίταξε με αυστηρότητα για μερικά δευτερόλεπτα.

Μετά όμως του χαμογέλασε. «Θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα. Είχες μια φραγμένη αρτηρία η οποία σου προκάλεσε έμφραγμα.

Σε μεταφέραμε με ασθενοφόρο στα επείγοντα.

Αφού οι γιατροί βεβαιώθηκαν για την κατάσταση σου, σε έβαλαν άμεσα για εγχείρηση.

Με στεφανιαία αγγειοπλαστική άνοιξαν την αριστερή φραγμένη καρδιακή αρτηρία σου και τοποθέτησαν τρία στεντ.

Ο οργανισμός σου ανέκαμψε γρήγορα και οι ενδείξεις σου είναι πλέον σταθερές.

Ήσουν τυχερός μπαμπά.»

Η Φαίη κοίταζε την κορούλα της με περηφάνια.

Ξέχασε να αναφέρει στον πατέρα της, πως στα πέντε λεπτά που χρειάστηκαν, για να έρθουν οι τραυματιοφορείς, η Ελπίδα δεν σταμάτησε να κάνει καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση στον πατέρα της, για την παροχή οξυγόνου στον εγκέφαλο του και την διατήρηση της κυκλοφορίας του αίματος στον οργανισμό του. Θυμήθηκε πως την στιγμή που απομάκρυναν τον Μιχάλη με το φορείο, τα δάκρυα αυλάκωναν το νεανικό πρόσωπο της Ελπίδας.

«Άρα όλα είναι καλά, σωστά;» ρώτησε ο Μιχάλης.

«Εννοείται μπαμπά.

Ίσως θα ήθελες ένα τσιγαράκι.

Δεν θα πούμε τίποτα στον γιατρό.»

Ο Μιχάλης πρόσεξε πως δίπλα στο κομοδίνο του, υπήρχε ένα γεμάτο πακέτο τσιγάρα Marlboro και ένας κίτρινος αναπτήρας Bic. Παρατήρησε την πανέξυπνη κόρη του, που τον κοιτούσε με ένα επικριτικό βλέμμα.

«Όχι, το κάπνισμα τελείωσε για εμένα», είπε ο Μιχάλης καθώς πετούσε με το αριστερό του χέρι το πακέτο με τα τσιγάρα και τον αναπτήρα στον κάδο απορριμμάτων. «Θα ήθελα να σε δω να αποφοιτήσεις από την σχολή σου και να παίξω ποδόσφαιρο με το μελλοντικό αδερφάκι σου.»

Η Φαίη και η Ελπίδα αγκάλιασαν τον Μιχάλη, εκτοξεύοντας τους καρδιακούς παλμούς του.

Η νεαρή μελαχρινή νοσοκόμα που μπήκε στο δωμάτιο τρέχοντας, φοβούμενη τα χειρότερα, αντίκρισε μια ενωμένη οικογένεια. Χαμογελώντας αποχώρησε από το δωμάτιο κλείνοντας την πόρτα.

Γεώργιος Παλαιστής 🌹