🌹Δεν ήταν κακοί.Ήταν απλώς μικροί.Κι εσύ τους χώρεσες.🌹

Σοφία Παπαηλιάδου

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι κακοί.

Δεν έχουν κανένα σατανικό σχέδιο.

Δεν κρατούν μαχαίρια πίσω από την πλάτη σου, ούτε σε πλησιάζουν με φαρμάκι στο στόμα.

Απλώς… είναι μικροί.

Μικροί σε ψυχή.

Μικροί σε αγκαλιά.

Μικροί στο “μαζί”, στο “σε νιώθω”, στο “είμαι εδώ”.

Και κάπου εκεί, εσύ — που πάντα ήσουν λίγο περισσότερο από όσο χωρούσες —

τους έκανες χώρο.

Τους μάζεψες στη ζωή σου,

μίκρυνες, λύγισες, ξεχείλωσες τις αξίες σου, τα όριά σου,

μόνο και μόνο για να μη νιώσουν λίγοι.

Για να μην πονέσουν απ’ τη διαφορά.

Για να μην δουν τον καθρέφτη σου και τρομάξουν με το πόσο δεν αντέχουν το φως σου.

Δεν ήταν κακοί.

Ήταν απλώς μίζεροι, τρομαγμένοι, εγκλωβισμένοι στις δικές τους ελλείψεις.

Κι εσύ το ήξερες.

Αλλά τους έδωσες δικαίωμα.

Ίσως γιατί δεν ήθελες να μοιάζεις “υπεροπτική”.

Ίσως γιατί σε δίδαξαν ότι το καλό παιδί πρέπει να χωράει όλους.

Ίσως γιατί φοβήθηκες πως αν μείνεις μόνη, δεν θα είσαι αρκετή.

Μα ξέρεις κάτι;

Δεν φταις που πίστεψες.

Φταις που τους άφησες να μείνουν αφού είδες.

Φταις που τους είπες “έλα”, ενώ ήδη σε είχαν λερώσει με τη μικρότητά τους.

Δεν πειράζει όμως.

Γιατί τώρα ξέρεις.

Ότι δεν αρκεί κάποιος να μην είναι κακός για να τον κρατήσεις.

Πρέπει να έχει μεγαλείο ψυχής.

Να σε βλέπει να λάμπεις και να μην τυφλώνεται.

Να μη σε μικραίνει για να νιώσει μεγάλος.

Αλλιώς, κράτα το φως σου.

Και μην ξαναχωρέσεις πουθενά που δεν σου αξίζει.

Σοφία Παπαηλιάδου 🌹