Σε κάθε βήμα, μύριες στιγμές προσπερνούν· κάθε ματιά τελειώνει χιλιάδες χρόνια μετά. Λυγμοί βαθιοί συνοδεύουν τη σιωπή κι αμίλητοι, φιλούν παθιασμένα την αυγή στο στόμα. Λόγια απλά που ο άνεμος σκορπά, μα η σιγή τις καρδιές δαγκώνει. Θάλασσα ατάραχη, δίχως πληγή, κύματα που δεν φουσκώνουν, δεν μιλούν, δεν θυμώνουν— ένας καημός στα βάθη της ψυχής, σημάδι μνήμης και ζωής. Ο άνεμος ψάχνει μες στη νύχτα να ψιθυρίσει ένα ανθρώπινο «ευχαριστώ», μια ανάσα που σβήνει στην πικρή τη