Δεν ξέρω αν οι σταγόνες, που στο πρόσωπό μου κύλησαν, δάκρυα ήταν ή βροχή, την ώρα που την πλάτη γύρισες και χάθηκες στο πυκνό σκοτάδι. Αναστέναξε η νύχτα και η θλίψη της έσβησε το φεγγάρι, που κρύφτηκε βαθιά στα σωθικά των σύννεφων. Έμεινα μόνος, μπροστά στο κλειστό παράθυρο, το μονοπάτι της φυγής σου να κοιτώ. Φυλακίστηκα στο ποίημα, που έγραψα στο χνωτισμένο τζάμι. Οι στίχοι του βρόγχος στο λαιμό. Το χέρι άπλωσα ως τον αντίπερα λόφο και τράβηξα κοντά μου το μικρό ξωκλήσι τ