Πάντα ήταν μόνος ο Ιάσωνας. Ήταν οδυνηρά μόνος. Τόσο που το έχει συνηθίσει. Οι περίοικοι, χαριτολογώντας, τον αποκαλούσαν Τζέησον. Γλιστρούσε αθόρυβα στα δωμάτια του μικρού σπιτιού του, σαν σκιά. Αναζητούσε στους μοναχικούς του περιπάτους να πιάσει ξανά το χαμένο νήμα της ζωής του. Μικροπωλητής σε μια κεντρική στοά. Την δεκαετία του ’90, τότε που ήταν όλα μπορετά, οι γειτονιές έτειναν να εξαφανιστούν και οι αλάνες σώζονταν μόνο σαν ένα ντεκόρ του περασμένου αιώνα. Ήταν βράδ

Το έργο είχε ξεκινήσει προ πολλού. Σαράντα χρόνια πριν, στις απαρχές της εφηβείας, τότε που έμοιαζαν όλα μπορετά, δίχως σπαράγματα και γρίφους. Τότε που τα συμβαίνοντα έκαναν το αιώνιο έμβλημα του νοήματος μια ονειρική παραίσθηση. Θυμάμαι καλά εκείνο το μέρος, αρκετή απόσταση από το πατρικό μου. Αρκούσε να διασχίσεις την ανηφόρα της οδού Μικελίου και να κόψεις αριστερά στον τραχύ ανώνυμο χωματόδρομο. Ποτέ δεν είχα ολοκληρώσει αυτή την διαδρομή. Στην εγκαταλελειμμένη εκκλησί