Είναι που για χρόνια σε ζητιάνευα πιστεύοντας πως σάρκα τη σάρκα θα χορτάσω. Όλο κι άπλωνα το χέρι, όλο κι άπλωνα την καρδιά. Κράτησα ανέγγιχτη μονάχα την ψυχή, σαν αόρατο πηνίο, κι άφηνα να περιστρέφονται οι ουτοπίες, βυθισμένος στο επιθανάτιο μοβ, κλεισμένος στην κοινωνικοποιημένη μου μοναξιά. Πίστευα. Πίστεψα. Σου έκανα χιλιάδες φορές έρωτα, πότε με λέξεις κι άλλοτε μέσα από το φεγγάρι. Με τα τρεμάμενα από παιδί δάχτυλά μου σε τολμούσα, κι ήσουν σαν κρατήρας• κρύα και χλωμ