Η νύχτα ήταν βαθιά, απλωμένη σαν βελούδινο πέπλο χωρίς άστρα. Στεκόμουν μόνος, σιωπηλός, κάτω από έναν ουρανό που έμοιαζε να ’χει ξεχάσει το φως του. Η ψυχή μου αναζητούσε κάτι, μια απάντηση, ένα σημάδι, μια ανάσα παρουσίας που να μου θυμίσει πως δεν είμαι μόνος. Στεκόμουν στο ύψωμα, με το βλέμμα χαμένο στο κενό, κι ένιωθα μέσα μου έναν κόμπο να τυλίγει τα σωθικά μου, έναν πόνο δίχως όνομα. Μια δίψα με κατέκλυζε∙ όχι του νερού, μα της αλήθειας. Και τότε, εκεί, στο μετέωρο άκρ