Το μονοπάτι του Αγίου Φανουρίου Ο ήλιος χαμήλωνε αργά, βάφοντας τον ουρανό με αποχρώσεις πορφυρού και χρυσού. Το φως έπεφτε απαλά στη γαλήνια επιφάνεια της λίμνης, δημιουργώντας αντανακλάσεις σαν χρυσές κλωστές που χάνονταν στα ήρεμα νερά. Ο Στέφανος περπατούσε αργά πάνω στο στενό μονοπάτι από χαλίκι που οδηγούσε στο μικρό εκκλησάκι, χτισμένο στη μικρή νησίδα μέσα στη λίμνη. Δεξιά κι αριστερά, το νερό απλωνόταν ήρεμο, σαν να κρατούσε την ανάσα του, καθρεφτίζοντας τον ουρανό κ