Ο ήλιος χαμήλωνε πίσω από τα κυπαρίσσια, βάφοντας χρυσοκόκκινο το χωριό με τις αχτίδες του. Στην αυλή, κάτω από την κληματαριά που μοσχοβόλαγε ώριμο σταφύλι, ο παππούς Στέλιος καθόταν στην παλιά ψάθινη καρέκλα του, με ένα βιβλίο ανοιγμένο στα γόνατα, μα τα μάτια του δεν διάβαζαν πια, κοιτούσαν μακριά, εκεί όπου η ψυχή πάει να ξαποστάσει όταν κουράζεται απ’ τα ανθρώπινα. Το φως περνούσε μέσα από τα φύλλα σαν δάκρυα φωτιάς, κι εκείνος έμοιαζε με κομμάτι του ίδιου του τοπίου , σ