Δεν κρατούσαν χάρτη στα χέρια τους, μήτε πυξίδα. Μονάχα κάτι σπασμένα κομμάτια φωτός , μνήμες που τρεμόσβηναν σαν καντήλι σε νυχτερινό αγιάζι, κι εκείνο το πείσμα που δε γεννιέται από τη λογική, μα από την καρδιά που πονά και δε λυγά. Μια καρδιά που θυμάται και προχωρά. Ο κόσμος γύρω τους έμοιαζε θρυμματισμένος. Σαν καθρέφτης παλιός, που τον έχουν ραγίσει οι καιροί και το βλέμμα του ανθρώπου που κάποτε έψαχνε σ’ αυτόν τη μορφή του. Μα κάποιοι συνέχιζαν να περπατούν. Ήσυχα.