Μες την καρδιά του χειμώνα, τότε που ο κόσμος έμοιαζε να έχει αποσυρθεί στον  εαυτό του και η φύση κρατούσε ανεπαίσθητα την ανάσα της, απλωνόταν ένα ολόλευκο τοπίο σαν άγραφη σελίδα στην ιστορία των ανθρώπων. Τα βουνά, σιωπηλά και ακίνητα, υψώνονταν στο βάθος σαν αρχαίοι φρουροί, οι κορυφές τους φορούσαν στέμματα από πάγο, και οι σκιές τους έπεφταν βαριές πάνω στο χιόνι. Ο αέρας ήταν καθαρός, κοφτερός, γεμάτος με μια διαύγεια που πονούσε, σαν να έβλεπες όχι μόνο με τα μάτια,