Τίποτα δεν καίει. Δεν υπάρχει καπνός. Κι όμως! Ο αέρας γύρω μας και ανάμεσά μας, θολώνει. Σκοτεινιάζει. Είναι οι λέξεις που δε λέμε; Που κόλλησαν στο χείλος του γκρεμού των χειλιών μας; Μια παγωνιά βγαίνει από μέσα μας και ανεβαίνει αργά και μας τυλίγει όπως ανεβαίνει ο καπνός από μια ανύπαρκτη φωτιά. Δεν υπάρχει φλόγα. Κι όμως κάτι πνίγει την ανάσα μας. Μήπως όλα όσα κρατάμε άκαυτα μέσα μας; Σιγά σιγά ο κόσμος μας γεμίζει σύννεφα. Μαυρίζει. Χωρίς να έχει προηγηθεί φωτιά. Ο