Απέμεινε μόνο, σκονισμένο σε ένα ράφι. Κάποτε έλαμπαν πάνω του περίτεχνα σχέδια από φίλντισι. Ξεκολλούν κι αυτά καθώς σκεβρώνει με τα χρόνια και πέφτουν ένα ένα, σβήνοντας την ομορφιά του, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Μα η μνήμη του άφθαρτη απ' τον καιρό. Θυμάται κάποια χέρια που σε κάθε γιορτή και γλέντι το αγκάλιαζαν τρυφερά. Και τότε ξεχύνονταν από μέσα του γλυκόλαλες μελωδίες ντύνοντας πονεμένους στίχους ή μελώνοντας λόγια αγάπης, που παρέσυραν τους χορευτές σε χορούς γεμάτους