Λάθος πυξίδες σε επικίνδυνους γκρεμούς κι εκείνο το «απεριόριστο» που μας χρεοκόπησε στέκει τώρα και μετρά καράβια φορτωμένα χαλίκι. Διστάζεις. Κι όμως, γίνεται πάλι το αστέρι αστέρι και το χέρι ξανά χέρι. Έσκυψα, μάζεψα τις χίμαιρες απ’ τον κήπο, τις έπλυνα, τις σιδέρωσα τις χάρισα στον κόσμο. «Τζάμπα πράμα τα όνειρα φέτος!» Ύστερα ήρθε η Μοίρα. Κάθισε απέναντι, όπως κάθεται το νερό στα σκαλοπάτια, κρατώντας το κιτρινισμένο τεφτέρι. «Είμαι η ορίζουσά σου», ψιθύρισε. Γέλασα.