Τα μάτια σου ασκαρδαμυκτί Τα παραθύρια όμως ξέχασαν να ανοίξουν, στους γαλάζιους τοίχους του σώματός σου Απέξω μια πανσέληνος στοχαστική, παγιδευμένη σε άθραυστα τζάμια Κι εγώ στριμμένο άντερο, δεντρί, ανεμοδαρμένο από χρόνους, να γέρνω προς το φως σου Να σέρνω τα κλαδιά μου όλο και πιο κοντά στα παραθύρια σου Να αντιστρέψω τις ρίζες μου προς στον ουρανό Να ακουμπήσω θέλω την ασημιά σελήνη σου Κανείς δε θα με παρεξηγήσει Ούτε κι εσύ Μόνο τις νύχτες! Κανείς δε θα βλέπει Κανείς