Ο κόσμος δε σβήνει τα φώτα του απόψε Τα φώτα σβήνουν μόνα τους, ντροπιασμένα Oι διακόπτες κρέμονται—νεκρές καρδιές Ο κόσμος είναι χαλασμένος απόψε Ζωές ατέλειωτες στήλες καπνού—ανεβαίνουν Καταδιωγμένες σε συναξάρι—κανείς δε το διάβασε Κανείς δε μιλάει—μάτια νεκρικά Χαραγμένοι νόμοι—αποσπάσματα απρόσωπης τρομάρας Ο φόβος ονομάζεται—χάρη Το βάρος—αγάπη Η βαθιά ματιά—απλή ψευδαίσθηση Μα τα όρια—ξεχείλισαν απελπισμένα Η θάλασσα δεν είναι νερό—ένα αρχαίο όνειρο είναι, που προσπαθε